"karşımda duran masaya doğru bakarken, duyularım bana telgraf gibi elektrikli sinyal yığınını gönderir de onları karıştırıp yorumlarım, yeniden yaratırım imge dünyamdaki malzemeler ile. İşte bu yeni tahayyül masa, orijinal tikel masaya benzerdir ama aynısı değildir.
Daha derini bu kitabın konusu değil ama dil ve şiir nazariyem bu işte."
Sanırım önsözünü okumayı en sevdiğim yazarlardan biri 
Emre Timur
İçini döktüğü, okurunu ilerleyen sayfalarda neyin beklediğine dair uyarılarda bulunduğu, kitaplarının piştiği zihin mutfağını bize açtığı, esas düşünceleriyle kendini kalkansızca okurun önüne attığı cümleler yer alıyor "mukaddime" adını verdiği bu önsözlerde.
Mimesis'te de bu geleneğini bozmamış ve neden şiir yazdığını, yazarken hangi süreçlerden geçtiğini, şiire bakış açısını anlatmış önce.
Her Ay Okuyanlar Kulübü olarak zaten fazlasıyla aşinayız yazarın kalemine. Zihin yoran, insanı sarsan, kendini sil baştan değerlendirmene sebep olan kitapları vardır kendisinin.
Hal böyle olunca Mimesis'i okumak da farz oldu tabi.
Sahi nasıl okunur şiir kitabı?
Roman gibi mi?
Yoksa şiirler arasında soluklanmak mı gerekir?
Tekrar dönsem her bir şiire geri,
Yine aynı anlam mı bulur beni?
Mimesis'i okudum okumasına ama tam anladım mı işte orasını bilemiyorum...
Emin olduğum tek bir nokta var, fazlasıyla hissettim.
Hissedilen şeylerin üzerine konuşabilir mi insan?
Mantık yoluyla anlatabilir mi hissettiklerini?
"Hissetmek en fena duygudur, bilmeye benzemez." der Güven Adıgüzel.
Şimdi ben nasıl anlatayım ki size bu şiirlerde hakim olan arada kalmışlığı, sitemi ve gece yarısı gırtlağınıza çöküp nefes almanızı engelleyen karabasan gibi kalbinize çöken aşkı...
Malum; ortada var bir masa,
Bu masayı imge dünyasında yeniden yaratan bir yazar,
Bu tahayyül edilen masayı anlamaya ve hissetmeye çalışan bir ben,
Ve anlatmaya çalıştığım hislerimden yola çıkarak Mimesis ile ilgili karar verecek olan sizler...
Beni boş verin dostlar.
Alın kendi hislerinizi yanınıza ve kendiniz yaklaşın bu masaya...
Bakın bakalım neler varmış üzerinde, neler gizlenmiş çekmecelerine...
Mahrum kalmamanız dileğiyle.
Her Ay Okuyanlar Kulübü
Emre Timur
Mimesis
Emre Timur
İçini döktüğü, okurunu ilerleyen sayfalarda neyin beklediğine dair uyarılarda bulunduğu, kitaplarının piştiği zihin mutfağını bize açtığı, esas düşünceleriyle kendini kalkansızca okurun önüne attığı cümleler yer alıyor "mukaddime" adını verdiği bu önsözlerde.
Mimesis'te de bu geleneğini bozmamış ve neden şiir yazdığını, yazarken hangi süreçlerden geçtiğini, şiire bakış açısını anlatmış önce.
Her Ay Okuyanlar Kulübü olarak zaten fazlasıyla aşinayız yazarın kalemine. Zihin yoran, insanı sarsan, kendini sil baştan değerlendirmene sebep olan kitapları vardır kendisinin.
Hal böyle olunca Mimesis'i okumak da farz oldu tabi.
Sahi nasıl okunur şiir kitabı?
Roman gibi mi?
Yoksa şiirler arasında soluklanmak mı gerekir?
Tekrar dönsem her bir şiire geri,
Yine aynı anlam mı bulur beni?
Mimesis'i okudum okumasına ama tam anladım mı işte orasını bilemiyorum...
Emin olduğum tek bir nokta var, fazlasıyla hissettim.
Hissedilen şeylerin üzerine konuşabilir mi insan?
Mantık yoluyla anlatabilir mi hissettiklerini?
"Hissetmek en fena duygudur, bilmeye benzemez." der Güven Adıgüzel.
Şimdi ben nasıl anlatayım ki size bu şiirlerde hakim olan arada kalmışlığı, sitemi ve gece yarısı gırtlağınıza çöküp nefes almanızı engelleyen karabasan gibi kalbinize çöken aşkı...
Malum; ortada var bir masa,
Bu masayı imge dünyasında yeniden yaratan bir yazar,
Bu tahayyül edilen masayı anlamaya ve hissetmeye çalışan bir ben,
Ve anlatmaya çalıştığım hislerimden yola çıkarak Mimesis ile ilgili karar verecek olan sizler...
Beni boş verin dostlar.
Alın kendi hislerinizi yanınıza ve kendiniz yaklaşın bu masaya...
Bakın bakalım neler varmış üzerinde, neler gizlenmiş çekmecelerine...
Mahrum kalmamanız dileğiyle.
Her Ay Okuyanlar Kulübü
Emre Timur
Mimesis
··
303 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.