“Cehennem başkalarıdır” mı Yoksa Cennet Birbirimiz mi?Edebiyat
Fournier’den okuduğum beşinci kitap 
Tek Yalnız Ben Değilim oldu. Yalnızlığın her yönüyle ele alındığı müthiş bir kitaptı. Önceden okuduğum dört Fournier kitabında da olduğu gibi ağır konulardan bahsederken sonda yaptığı “şaklabanlıklarla” yüzümü güldürmeyi başardı. Yalnızlığı; eşini ve kedisini kaybetmiş bir adamın, bir kırmızı balığın, bir ineğin, on beş yaşındaki bir çocuğun, portreler salonunda tek kalmış bir resmin, annesini kaybetmiş bir adamın gözünden okudum. Fournier farklı kişilerle, canlılarla ve kendi geçmişine de yer vererek yalnızlığı otopsi masasına yatırmış ve en ince ayrıntılarına kadar yalnızlığı inceleyerek okuyucularına aktarmış. Hep yalnız olmanın ya da hep kalabalıklar içerisinde olmanın yani dengeyi bulmadan iki uç noktada yaşamanın kişiye etkilerini irdeledik beraber. Fournier’in yazdıklarını okurum sonra ben yazdım o okudu. Beraber yalnızlığı konuştuk ve sohbetimiz yüz kırk beşinci sayfada son buldu.
Fournier’in otuz sekizinci sayfada bahsettiği Sartre’ın “Cehennem başkalarıdır.” sözü çevremizdeki kalabalık, yalnızlık gibi kavramlarla ilgili bir sorgulama yapmama vesile oldu. Bu sözün asıl anlatmak istediğiyle kitabın bağdaştığını düşünüyorum.
Şaklabanlıklarla sayfanın sonunda tebessüm ettiren Fournier son birkaç sayfada bunu yapmadı. Özellikle annesinin vefatından sonra yazdığı mektup ve eşini kaybetmenin getirdiği yalnızlığın son raddesinde yaşadıklarını anlattığı kısımlar beni derinden etkiledi.
Fournier herkese hitap edecek bir yazar mı bilemiyorum. Mizahını herkes sevmeyebilir. Ama yaşadıklarına benzer deneyimler yaşamış kişilerin ona tutunacağına inanıyorum.
Keyifli okumalar.
Jean-Louis Fournier
Tek Yalnız Ben Değilim oldu. Yalnızlığın her yönüyle ele alındığı müthiş bir kitaptı. Önceden okuduğum dört Fournier kitabında da olduğu gibi ağır konulardan bahsederken sonda yaptığı “şaklabanlıklarla” yüzümü güldürmeyi başardı. Yalnızlığı; eşini ve kedisini kaybetmiş bir adamın, bir kırmızı balığın, bir ineğin, on beş yaşındaki bir çocuğun, portreler salonunda tek kalmış bir resmin, annesini kaybetmiş bir adamın gözünden okudum. Fournier farklı kişilerle, canlılarla ve kendi geçmişine de yer vererek yalnızlığı otopsi masasına yatırmış ve en ince ayrıntılarına kadar yalnızlığı inceleyerek okuyucularına aktarmış. Hep yalnız olmanın ya da hep kalabalıklar içerisinde olmanın yani dengeyi bulmadan iki uç noktada yaşamanın kişiye etkilerini irdeledik beraber. Fournier’in yazdıklarını okurum sonra ben yazdım o okudu. Beraber yalnızlığı konuştuk ve sohbetimiz yüz kırk beşinci sayfada son buldu.
Fournier’in otuz sekizinci sayfada bahsettiği Sartre’ın “Cehennem başkalarıdır.” sözü çevremizdeki kalabalık, yalnızlık gibi kavramlarla ilgili bir sorgulama yapmama vesile oldu. Bu sözün asıl anlatmak istediğiyle kitabın bağdaştığını düşünüyorum.
Şaklabanlıklarla sayfanın sonunda tebessüm ettiren Fournier son birkaç sayfada bunu yapmadı. Özellikle annesinin vefatından sonra yazdığı mektup ve eşini kaybetmenin getirdiği yalnızlığın son raddesinde yaşadıklarını anlattığı kısımlar beni derinden etkiledi.
Fournier herkese hitap edecek bir yazar mı bilemiyorum. Mizahını herkes sevmeyebilir. Ama yaşadıklarına benzer deneyimler yaşamış kişilerin ona tutunacağına inanıyorum.
Keyifli okumalar.
Jean-Louis Fournier·
33 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.