Orhan Kemal'in 'ağlayarak yazdım' dediği romanı El Kızı.
Selam arkadaşlar öncelikle bu kitabı okurken sinir krizi geçirdiğimi söylemek istiyorum, yeşilçam filmlerini aratmayan bir kurgu okuyoruz. Orhan Kemal'den okuduğum ilk eser. Yazar zaten toplumsal gerçekçiliğe önem veriyor ve bunu eserlerinde de görüyoruz.
Eserde ana karakterler Mazhar, Nazan, Hacer.
Mazhar, eşi ve annesi arasında kalan önceleri çaresiz hisseden daha sonra kendince çıkış yolları arayan bir karakter. Nazan kaynanası tarafından hiç sevilmeyen hor görülen, kıskanılan sessiz sedasız bir gelin. Hacer ise gelinine dünyayı dar eden kıskanç manipülasyoncu bir kaynana.
Yani bu kaynanayı şöyle açıklayayım; oğlu, (yani Mazhar) gelini Nazan'a yüzük aldı diye dünyaları yıkıyor. Sanane be kadın diye diye çevirdim sayfaları.
Şimdi karakterlerden de anlayacağınız üzere yeşilçam filmi izliyor gibi oluyorsunuz, oldukça akıcı ve temposu hiç düşmeyen bir kitap. Okurken sürekli öfkem hakimdi. Kadının toplumdaki yeri, kadına bakış açısı, gelin kaynana olayları, Türk edebiyatının klasik kurgularından.
Detay vermek istemiyorum ancak bu üç karakter çıkış yolu arıyor kendilerince, her birinin kendince problemleri var her ailede olduğu gibi. Aslında Orhan Kemal gerçekten topluma ışık tutmuş bu eserinde, klasik diyoruz ama günümüzde hala böyle hayatlar var bence.
Nazan kaynanasıyla nasıl başa çıkıyor?
Mazhar annesinin kıskançlıklarıyla savaşırken bir yandan eşiyle diğer çiftler gibi normal bir hayat yaşamak istiyor, ancak annesi gibi bir kadınla asla mümkün değil, kendince o da yanlışlar yapıyor... Ve tesselliyi başka kadınlarda arıyor... Yine yine yine çaresiz, aşağılanan hep kadın oluyor. Ben o yüzden böyle eserleri pek okuyamıyorum artık yetti bana :)
Şimdi tavsiye ediyor muyum etmiyor muyum kısmına geliyim bu kadar açıkladım kendimce spoiler vermeden anlatmaya çalıştım artık siz karar verin sinir krizi geçirmek istiyorsanız buyrun okuyun. Kitabı okuyanları mutlaka yorumlara bekliyorum kitapla kalın.
··
10bin Gösterim
16 Yorum
Lütfen giriş yapınız.
Hayatımda ilk defa bir kitabı yırtmak geçti içimden . İnsan canını bu kadar mı acıtır diye sorsalar , çok daha fazlası derim
Boyun posun devrilsin Mazhar. Sünepe Nazan ve kör olasıca Hacer. Söyleyeceklerim bu kadar. Terapi garantili kitap mı istiyorsunuz. Tam yerine geldiniz.
‘Herkes gönlünün ekmeğini yer.’ Sözü doğruysa,evet hepsi ettiğini buldu. Buldu da Nazan bunun neresinde? İyiler hep kahroluyor ve sonunda da yitip gidiyor. Nazan içimde bir yara olarak kalacak resmen.
Sonunun bu kadar kötü biteceğini tahmin etmemiştim… Nazan’ın Haldun’a o kadar yaklaşmışken kavuşamadan ölmesi. Ayrıca dönemin kadına bakışını çok iyi yansıtan bir kitap. Kitabın geneline yayılmış bir dönem eleştirisi de var.
Reklam
Gerçekten kitabı okurken sinir üstüne sinir oldum, Nazanın bunca şeye verdiği tepkilerde beni delirtecek seviyeye getirdi, zaten Hacerden hiç bahsetmiyorum. Orhan kemal hem çok güzel yansıtmış hemde hikâyenin içine çok güzel aldı beni. Tekrar okuyacak motivasyonu bulamam ama okumakta iyi etmişim diyebilirim
"Alin yazısı varsa,cennete, cehenneme, mahkemelere, muhakemeleri ne lüzum var? Bir katili yargılayıp hapse sokmak yahut aşmak,Zûlcelâle isyan olmaz mı?