İnsanlığımı Yitirirkenİnsan ve Hayat
Dört kere intihar girişiminde bulunmuş ve sonuncusunda başarılı olmuş yazarın aslında kendi hayatına paralel yazdığı otobiyografisi diyebilirim. Derin bir yalnızlıkla doğmuş ve hiçbir zaman toplumun bir parçası olmayı başaramamış, ona karışamamış bir insan. Tıpkı su ve zeytinyağın ilişkisi gibi.. nasıl ki su ve zeytinyağının molekülleri ne yaparsanız yapın birbirine karışmaz, karışamaz işte osamunun molekülleri de toplumun diğer bireylerinden öyle farklı. Çocukluğunda yaptığı şaklabanlıklar, komiklikler ve palyoçuluklar hep bu karışamamayı gizlemek adına. O gizlemeye çalıştıkça ruhunda derin yaralar açılmaya devam etmiş. Dışlanmışlık hissi o kadar büyük ki kendine ve etrafına yaptığı kötülükler, vurdumduymazlığı karşısında hissiz. Sadece doğduğuna pişman aslında..bu dünyaya hiç ait olmamış. Çocukluğunda herkesi eğlendirmek adına yaptığı ve aslında arkasına saklandığı maskeyi çok iyi görebilmemin bir nedeni var. Nedenini sormayın…
“Ne yolla olursa olsun, güldürmeliyim; öyle yaparsam, onların dediği ‘yaşantı’nın dışında kalsam bile önemsemezler; her durumda, o insanların gözüne batmamalıyım; ben hiçim, rüzgarım, havayım” gibi düşünceler içimde birikirdi. Şaklabanlıklarımla ailemi hep güldürmüş, ailemden daha çok, daha anlaşılmaz ve korkutucu gelen hizmetçilerimize bile var gücümle şaklabanlık hizmeti sunmuştum.”
İnsanlığımı Yitirirken
İnsanlığımı Yitirirken·
29 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.