“Ben yitik bir zamanı arıyorum.
Ben yitik bir zamanı arıyorum.
Ben seni arıyorum.”
Nasıl başlasam bilemiyorum. Belki de uzun süredir bu kadar duygu yüklü bir kitap okumamıştım. O yüzden bitirir bitirmez aldım elime kağıdı kalemi… Hâlâ bende bıraktığı tesiri göğsümde hissediyorum.
Kitap, küçük bir iç hesaplaşma gibi başlasada devam ettikçe geçmişten kalan o ince yaraların gün yüzüne çıkışını ve herkesin kendinde bulacağı psikolojik tahlilleri görüyoruz.
Ve sonra… sonrasında ise “Nasıl ya!?” dedirten bir son oluyor. Kitabın ismiyle bütünleşen bir son…
Tarık Tufan’ın her seferinde beni daha da derinden etkiliyor. Belki de bu denli etkilenmem her okuduğum eserinde kendimden bir parça bulmamla ilgilidir.
Herkesin ama herkesin okumasını tavsiye ediyorum. İyi okumalar.
Tarık TufanHayal Meyal