Ağzıyla kuş tutan yazar diyebilir miyiz?Edebiyat
Normal, sıradan olanın ne kadar göreceli olduğunu edebiyatın gücüyle daha iyi nasıl hissettirebilir bir yazar, bilmiyorum. Her şey son derece ürkütücü, korkunç, acayip ve anormal bu öykülerde. Ama öyküleri ilgi çekici yapan şey bu değil. Bunların atmosfer yaratmak için yan oyuncu olarak görev alması. Yarattığı atmosferin içine hapsediyor sanki okuru Schweblin. Sanki dünya böyle bir yermiş de, biz bir anda uyanmışız, şaşırmışız, dehşete kapılmış gözlerle dışarı çıkmaya çalışıyoruz, ama kapıyı bulamıyoruz..
Aslında hayatta da böyle değil mi diye soruveriyor insan. İçinde yaşadığımız bu dünya, bu deli kazanı, sanki normalmiş gibi kabullendiğimiz bunca şiddet, bu kıyımlar ve aman evimizden uzak olsun diye paketleyip kapımızın önüne koyduğumuz onca hikaye…Ve tüm bunların ortasında biz, sanki her şey normalmiş gibi yaşayıp gitmiyor muyuz?
Benavides’in Ağır Valizi, Ağızdaki Kuşlar ve Toprağın Altında en beğendiklerim oldu.
··
860 Gösterim
1 Yorum
Lütfen giriş yapınız.
Samanta Schweblin tekinsiz anlatısı olan bir yazar olarak tarif ediliyor. Kurtarma Mesafesi kitabı da bu sıfatı fazlasıyla hak ediyor. Her sayfayı çevirirken okuyucu acaba ne ile karşılaşacağım endişesi yaşıyor. Bence nefisti. Ama- büyük bir ama- diğer yazdıkları maalesef aynı tadı vermiyor. Tüm yazdıklarını okudum. Maalesef ki “Kurtarma Mesafesi” öncesi ve sonrası yazdıkları hayal kırıklığı oldu.
Emel Keleş
Gönderi Sahibi
Kurtarma Mesafesi’nde çok az kelimeyle çok şey anlatmıştı. Bence de en iyi kitabıdır. Ama ben bu kitabı da, Yedi Boş Ev’i de sevdim. Kentukiler’i okumadım henüz.