Günden Kalanlar- Kazuo IshiguroEdebiyat
Öncelikle “Günden Kalanlar”ın alışılagelmişin dışında bir kitap olduğunu belirtmek gereği duyuyorum.
Yazar okurun beklentisine cevap vermek için değil kitabı baş uşak olan Stevens’in gözünden onun cümlelerini kullanarak ve bana kalırsa büyük bir risk alarak yazmış ve bu bilgiyi de kitabın sonlarına doğru serpiştirmiş. Sayfa 165’e gelene kadar edebi bilgilerinden şüpheye düştüğüm yazarın karakterin bilgisi bu kadar ve ben de şu an o karakter kadar bilgi sahibiyim diyen cümleleri açıkcası yüreğime su serpti. Bu kanıya varma sebebim ise efendilerinin kendisine ısrarla ve tekrar tekrar sordukları sosyokültürel sorulara “Özür dilerim, efendim, ama yardımcı olamayacağım.” şeklinde verdiği cevaplardan anlayabiliyoruz ancak. Çünkü bu kitabı okurken altı çizilecek yüksek anlam içeren felsefi sözler ya da yoğun istiare sanatıyla işlenmiş cümleler pek görmeyeceksiniz. Onun yerine samimi, sıradan bir insan göreceksiniz. Hayatını yaptığı işe adayan ve bunu yaparken size nasıl böyle tercihler yaparsın dedirtecek birçok an yaşayacak ve genelde sinirleneceksiniz. Sonlara doğru “Evet seni anlıyorum Stevens, hepimiz aslında senin gibiyiz. Bizler de senin gibi tercihlerimizin dışında kalan -olsa olsa paralel evrende belki seçmiş olduğumuz- o hayatın farkına varamıyoruz ve şuursuzca akıp giden zamanın içindeki o kırbaç darbeleriyle çektiğimiz acılara sırf ideallerimiz uğruna katlanıyoruz.”diyebileceksiniz.
Baştan sona söz sanatlarından uzak, yalın bir anlatımla yazılan bir eserden bu kadar çok anlam çıkarabileceğimi hiç düşünemezdim doğrusu. Kitaptan gerçekten etkilendim, basit cümlelerle yazılmış ama özünde güzel bir eser olduğu için. Bu roman, siz onu okurken değil ancak onu bitirdiğinizde sizi şaşırtacak.
·
2 +1'leme
·34 Gösterim
1 Yorum
Lütfen giriş yapınız.
