Ne içindeyim zamanın ne de büsbütün dışında. Yekpare bir anın parçalanmaz akışında."
Bu dizeleri bilmeyen pek az insan vardır ama ne manaya geldiğini yalnızca Huzur'un sayfalarında dolaşanlar idrak edebilir zannımca. Kulağında Mahur Beste, ellerinde birkaç neşriyat boğaza nazır bir köşkte; kafasında harp eden düşünceler ve kalbinde Medcezir yapan duygularla zaman algısını yitirmiş Mümtaz'ı tanımayanlar iki üç anlam, redif ve kafiyeden başka ne yüklenebilir ki bu sözcüklere? Bakmayın adının Huzur olduğuna. Huzur'a varabilmek uğruna içini kemiren sualler, suallere ayna tutan yanıtlar, bitmeyen sorunlar, zaptedilmeyen duygular ve en nihayetinde kişinin kendi ruhuyla verdiği sessiz bir savaş kitabıdır bu kitap. Dönemin insanları sokaklarda toplumculuk naraları savunurken insan insanın cehennemidir deyip asıl derdin de dermanım da insanın kendi özünde olduğunu savunanların sessiz savaşı... Huzursuzluğun, aşkın, düşüncenin, mücadelenin, en sessiz hali bu roman ve sözcüklerin en güzel nakşedildiği. Bazıları bunca betimlemeyi, anlamak için iki kez okunan cümleleri gereksiz görüyorlar ancak dünyadaki yanlış anlamaların, nezaketsizliğin ve belki de direkt bütün olarak iletişimin en büyük sorunu değil midir bu? Kelimelerin tesirini küçümseyip, dili doğru kullanmamak ve hatta kelime dağarcığını genişletmek yerine kelimeleri dar ağacına asmak... Bu kitap için önyargı besleyenlere söylemeliyim ki salt öğreneceğiniz yeni sözcükler için bile okumaya değer gerçek bir "şair romanı". Bu arada kitabın yavaş okunması romanın sıkıcı olmasıyla değil okurun sindirme hızıyla orantılı bir durum.
"En iyisi düşünmemekti
Kaçmaktı, kendi içinden kaçmak
Fakat bir içim var mıydı?
Ben var mıydım?" 
Huzur 
Ahmet Hamdi Tanpınar
Huzur Ahmet Hamdi Tanpınar
·
28 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.