Sudan Mürekkep – N. USLU /İflah olmaz bir yarasın!Şiir
“Oysa kapattığım kapıları
cennet dahi olsa
bir daha açmayacağımı bilmiyordun.” (s. 20)
Bir dost tavsiyesi üzerine tanıştım 
Sudan Mürekkep ile. Şiirden anlayan insanlar olmalı etrafımızda, olmalı ki güzel tanışıklıklara vesile olsunlar. “Tamam,” dedim. “En kısa sürede inceleyeceğim.” Bir sayfa iki sayfa bakayım derken bir de baktım kaybolup gitmişim dizelerin deryasında. “Dur,” diyenim olmamış.
“Diyorum ki
bıraksam her şeyi ardımda
bir bilet alsam
çıksam bir tren yolculuğuna.” (s. 72)
Bir trene binmek, rastgele defolup gitmek istiyorum, diyen 
Attila İlhan’ı anımsattı bana. Ona kadar da gitmeye gerek yok. Hepimizin içinde biraz bırakıp gitme isteği var değil mi? Hiç değilse biraz soluklanmak! Çoğumuzun hayali oldu Doğu Ekspresi, birkaç günlüğüne dahi uzaklaşmayı başarabilenimiz çok az olsa da. Günlük hayatın telaşına o kadar kapılmışız ki değil gitmek, durup dinlenmek, düşünmek bile zor çoğumuz için.
“Ben sana gökyüzü
Kendime uçurumdum.” (s. 10)
Sana sığınak, kendime sağanak… Sana hasret, kendime gurbet. Ne der 
Kemâlettin Kamu: “Ben gurbette değilim, gurbet benim içimde.” Hiç fark ettiniz mi, başkalarına merhem olmaktan kendi yaralarımızı göremiyoruz, onları dinlemekten kendimizi anlatamıyoruz. Başkasına iyi gelmek isterken en çok kendimizi ihmal ediyoruz. Oysa 
Ziya Selçuk, “Gerçek şu ki, ihmal ettiğimiz her şeyin altında kalırız,” diyor. Buna kendimiz de dahil. Halbuki önce kendinden sorumlu değil miydi insan? Bunu gökyüzü olduklarımızın, sığınak olduklarımızın anlaması da gerekmiyor muydu?
“Anladım ki insan eksile eksile çoğalandır.” (s. 61)
Peki ya eksile eksile yiter, yite yite biterse? Kendimizden vere vere azalıyoruz, derken haksız olabilir mi 
Seda Nida Demir Belki de akışına bırakmak gerekiyor bazen. “Dedim ki kendi kendime, “üzülme” demek ki buymuş, senin kısmetin de.” Ötesi var mı kısmetin? Kim bilir, dışımızdan eksilirken içimizden çoğalıyor, yalınlığımızdan, yalnızlığımızdan güç alıyoruzdur. İnsanlardan eksildikçe kitaplarla artıyoruzdur:
“Henüz yürümediğim yollar
okumadığım kitaplar
anlamlamdıramadığım dünyalar var.” (s. 45)
“Anladım.
İnsan insanın cehennemiymiş, cennet süsü verilmiş.” (s. 76)
İnsan insanın nesi?
İnsan insanın felaketidir, der 
Samed Behrengi, 
Thomas Hobbes ise “İnsan insanın kurdudur.” 
Jean-Paul Sartre insanın insanın cehennemi olduğuna emindir “cehennem başkalarıdır,” diyerek. Bir türlü yurt olmayı beceremedik şu dünyada birbirimize… Kimin olduğunu bilmiyorum ama durumun özeti niteliğinde birkaç cümle okumuştum, burada paylaşmak isterim sizlerle: “Alt tarafı bir çiçek koklayıp bir hayvan sahiplenip birkaç insan tanıyıp sevip gidecektik bu dünyadan. Nasıl kötü bir zamana denk geldi ömrümüz.”
Beni durup düşündüren, alıp başka yazar ve şairlere götüren, sade, anlamlı, şiire ısınmak isteyenlerin de okuyabileceği bir eser diye düşünüyorum. “Kitaplar yetmiyor,” bazen. Ama durup soluklanmak için de daha iyi bir durak tanımıyorum.
Sudan Mürekkep ile. Şiirden anlayan insanlar olmalı etrafımızda, olmalı ki güzel tanışıklıklara vesile olsunlar. “Tamam,” dedim. “En kısa sürede inceleyeceğim.” Bir sayfa iki sayfa bakayım derken bir de baktım kaybolup gitmişim dizelerin deryasında. “Dur,” diyenim olmamış.
“Diyorum ki
bıraksam her şeyi ardımda
bir bilet alsam
çıksam bir tren yolculuğuna.” (s. 72)
Bir trene binmek, rastgele defolup gitmek istiyorum, diyen Attila İlhan’ı anımsattı bana. Ona kadar da gitmeye gerek yok. Hepimizin içinde biraz bırakıp gitme isteği var değil mi? Hiç değilse biraz soluklanmak! Çoğumuzun hayali oldu Doğu Ekspresi, birkaç günlüğüne dahi uzaklaşmayı başarabilenimiz çok az olsa da. Günlük hayatın telaşına o kadar kapılmışız ki değil gitmek, durup dinlenmek, düşünmek bile zor çoğumuz için.
“Ben sana gökyüzü
Kendime uçurumdum.” (s. 10)
Sana sığınak, kendime sağanak… Sana hasret, kendime gurbet. Ne der Kemâlettin Kamu: “Ben gurbette değilim, gurbet benim içimde.” Hiç fark ettiniz mi, başkalarına merhem olmaktan kendi yaralarımızı göremiyoruz, onları dinlemekten kendimizi anlatamıyoruz. Başkasına iyi gelmek isterken en çok kendimizi ihmal ediyoruz. Oysa Ziya Selçuk, “Gerçek şu ki, ihmal ettiğimiz her şeyin altında kalırız,” diyor. Buna kendimiz de dahil. Halbuki önce kendinden sorumlu değil miydi insan? Bunu gökyüzü olduklarımızın, sığınak olduklarımızın anlaması da gerekmiyor muydu?
“Anladım ki insan eksile eksile çoğalandır.” (s. 61)
Peki ya eksile eksile yiter, yite yite biterse? Kendimizden vere vere azalıyoruz, derken haksız olabilir mi Seda Nida Demir Belki de akışına bırakmak gerekiyor bazen. “Dedim ki kendi kendime, “üzülme” demek ki buymuş, senin kısmetin de.” Ötesi var mı kısmetin? Kim bilir, dışımızdan eksilirken içimizden çoğalıyor, yalınlığımızdan, yalnızlığımızdan güç alıyoruzdur. İnsanlardan eksildikçe kitaplarla artıyoruzdur:
“Henüz yürümediğim yollar
okumadığım kitaplar
anlamlamdıramadığım dünyalar var.” (s. 45)
“Anladım.
İnsan insanın cehennemiymiş, cennet süsü verilmiş.” (s. 76)
İnsan insanın nesi?
İnsan insanın felaketidir, der Samed Behrengi, Thomas Hobbes ise “İnsan insanın kurdudur.” Jean-Paul Sartre insanın insanın cehennemi olduğuna emindir “cehennem başkalarıdır,” diyerek. Bir türlü yurt olmayı beceremedik şu dünyada birbirimize… Kimin olduğunu bilmiyorum ama durumun özeti niteliğinde birkaç cümle okumuştum, burada paylaşmak isterim sizlerle: “Alt tarafı bir çiçek koklayıp bir hayvan sahiplenip birkaç insan tanıyıp sevip gidecektik bu dünyadan. Nasıl kötü bir zamana denk geldi ömrümüz.”
Beni durup düşündüren, alıp başka yazar ve şairlere götüren, sade, anlamlı, şiire ısınmak isteyenlerin de okuyabileceği bir eser diye düşünüyorum. “Kitaplar yetmiyor,” bazen. Ama durup soluklanmak için de daha iyi bir durak tanımıyorum.·
1 +1'leme
·1.155 Gösterim
5 Yorum
Lütfen giriş yapınız.
İnceleme için çok teşekkür ederim evvela. Tavsiye edene de teşekkür es geçemem. Okuyup başka nehirlerde de yüzdürebilmişse dizelerim olması gereken yeri bulmuş demektir.
Velhasıl derinlemesine okuyup üzerine bunca kelam ettiğiniz için binlerce teşekkür ederim.
Nice güzel kitaplara...
