Şermin hanım sizi Nermin hanımla karıştırdım :)Edebiyat
Ara ara kitap mağazalarında "yeni çıkanlar" raflarını kurcalarım. Bu kitaba da öyle rast geldim. Üsküdar Uncular Caddesindeki Sedir Kafede.
Komik bir itiraf: Şermin Yaşar ve Nermin Yıldırım'ı karıştırdım :) Nermin Yıldırım'ın kitaplarını arkadaşlarımda çok görüyordum. Fakat nedense bir çekingenlik duyuyordum kendisine ve kitaplarına karşı :)
Aaa dedim Nermin (Şermin) hanımın yeni kitabı çıkmış. "Aslında bu vesileyle içimdeki bu çekingenliğe bir son verebilirim belki"
Tabi kitabın kapak tasarımı da (her ne kadar kullanışsız olsa da) ilgimi çekti.
E kafam da biraz dağınıktı.
İşte öyle başladım kitaba. Çok geçmeden anladım tabi Şermin Yaşar'ın Nermin Yıldırım olmadığını :)
Ama kitap beni öylesine çekti ki içine. Elimden bırakamadım. İki günden kısa bir sürede bitirdim.
Dili sade. Dile getirilen detaylar etkileyici. Ara ara insanın yüzünde acı bir tebessüm beliriyor.
İyi ki tanıştık Şermin Yaşar!
*SPOILER*
Kitapta bu topraklardan bir ailenin hikayesi anlatılıyor. Bu aile, pek çok Türk ailesinden farksız.
Üç erkek kardeş, bu üç kardeşin eşleri, bir baba, rahmetli olmuş bir anne, bir kardeşin mektup arkadaşı... Her biri ara ara bir köşeye geçip orada röportaj veriyorlar gibi. Ailenin rahmetli olmuş Mürüvvet bile konuşuyor. Ki burası bence çok tatlı bir detaydı :)
***
Sayfa 29: Ailenin en büyük çocuğu Emin "Şimdi düşünüyorum da ben hep abiymişim, hiç çocuk olmamışım ki." diyor. Seni çok iyi anlıyorum Emin dedim içimden :) En büyük çocukların kaderi budur. 
Söyleme Bilmesinler 
Şermin Yaşar
Söyleme Bilmesinler Şermin Yaşar·
76 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.