Katharina Volckmer farklı ve cüretkâr anlatım tarzıyla dikkat çekiyor. Kitapları okunur ama öyle ulu orta herkesle okunacak gibi değil gerçekten. Çok fazla kullanıyor bazı kelimeleri. Bu kadar serbest bir dil bence hoş değil. Yine de kendi yaşantısına, dış görünüşüne, şöyle bir bakınca uyandırdığı ilk izlenime bakacak olursak da şaşırtıcı gelmiyor esasen. Çok beğenmesem de, karakterine yakışıyor gibi sanki. Arada kaldım.
Eser, doktorla konuşur gibi ona hitaben birinci şahısla yazılmış ancak aslında doktora değil, okuyucuya anlatılan bir bilinç akışı tekniği söz konusu. Kitabın başından itibaren tam olarak ne iş yaptığını çözemediğimiz doktorun gizi kitabın yarısı gibi çözülüyor. Yaptığı işi anladığımızda ise yazarın doktorla değil, kendisiyle, dolayısıyla okurla konuştuğunu çözüyorsunuz. Aslında fena bir üslûp değil. Bu kısmı hoşuma gitti.
Aile, cinsiyet, toplumsal hafıza, geçmişle yüzleşme gibi konuları tüm çıplaklığıyla ve özeleştiri içerir şekilde işlemesi yine cesurca bir davranış. Kimilerinin kutsal sayabileceği değerleri hiç düşünmeden tartışmaya açıyor olması yazarın potansiyelini gözler önüne seriyor.
Bana soracak olursanız eğer üslûbunda kullandığı kelimeleri biraz daha pasifize edip yine aynı vuruculuğu yakalamayı başarabilirse, başka bir lige yükselebileceğine eminim. Başka kitabı yayımlanırsa okuyacağım bir yazar olacak.
·
142 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.