Gece yarısı sessizlik, hastanenin neonatal yoğun bakım ünitesinde bir kenara çekilmiş bir masada oturuyorum. Etrafım, hayata yeni başlangıç yapan minik canlıların soluk alışlarını destekleyen makinaların hafif uğultusu ile dolu. Pediatri asistanı olarak, gece boyunca bu yeni doğan bebeklerin her birinin hayatını desteklemekle görevliyim. Kitaplar yazan biri olarak da, bu deneyimler bana ilham veriyor; her bebek, henüz anlatılmamış bir hikayeye sahip.
Nöbetim, düzenli kontrollerle başlıyor; her bir bebeğin vital bulgularını, IV hatlarını ve solunum cihazlarının ayarlarını kontrol ediyorum. Her şey yolunda mı, bir problem var mı diye gözden geçiriyorum. Zaman zaman, bir bebeğin durumunda ani bir değişiklik oluyor, bu da hızlı ve kararlı bir müdahale gerektiriyor. Bu anlar, hem zorlayıcı hem de öğretici olabiliyor. Her müdahale, bana hem tıbbi becerilerimi hem de insan olarak empati yeteneğimi geliştirme fırsatı sunuyor.
Gece ilerledikçe, sessizlik ve yoğunluk arasındaki bu döngü devam ediyor. Her serbest anımda, gözlemlerimi, düşüncelerimi ve hissettiklerimi bir kenara not alıyorum. Bu notlar, daha sonra yazacağım kitaplara esin kaynağı olacak. Yoğun bakım ünitesinde geçirilen her an, insan yaşamının ne kadar kırılgan ve aynı zamanda ne kadar dirençli olduğunu hatırlatıyor.
Sabaha karşı, yeni bir günün ilk ışıklarıyla birlikte, nöbetim sona eriyor. Yorgun ama bir o kadar da dolu hissediyorum. Hastaneden ayrılırken, gözümde canlanan hikayeler, yazılacak kitaplar ve mesleğimin sunduğu zorluklar ve ödüller üzerine düşünüyorum. Yenidoğan yoğun bakım ünitesinde bir gece daha, hem bir doktor hem de bir yazar olarak beni daha da ileriye taşıdı.
·
8 +1'leme
·13,7bin Gösterim
23 Yorum
Lütfen giriş yapınız.
Ve bütün bu duyguların ağırlığını ancak oranın paydaşları bilir,
gerek hasta ve yakını olarak,
gerekse doktorları olarak...
Kim vicdanıyla hizmet veriyorsa Allah yokluklarını göstermesin...Sizler gibi...
31 haftalık erken doğum yapan ve şu an bir buçuk yaşında minnoş bir kızın annesi olarak yazıyorum ki göreviniz çok kutsal. O minicik prematüre bebeklere bir doktor olarak nasıl özenle baktığınızı tahmin ediyorum, insan yaşayınca anlıyor. Ahh o yenidoğan yoğun bakımın dili olsa da konuşsa. Zaman denen kavram iyi ki var. :)))
İnsanoğlu yaşadıklarını hissettiklerini paylaşmak ister bu yeni bağlar oluşturur yazar ve okur arasında. Biri bir yazara sen bu kitabı neden yazdın bir bağ kuramadım diyebilir mi? Çeşme akmaya devam eder. Kimi kovayla su alır kimi bardakla.. Kimi de o sudan bile nasiplenenez.
Size keyifli okumalar dilerim.
Sağlıkla kalın