Bazı insanlar ömre denk gelir, bazılarıysa ömrün ta kendisi olur. Sen benim en güzel alışkanlığım, en uzun duam, en ferah yorgunluğumsun. Şayet bir gün yollarımız göğe doğru yürürse, ardımızda kalan her çiçek bilsin ki; biz bu hayatı eksiksiz yaşamaya değil, birbirimize tamamlanmaya geldik. Ve inan bana şu koskoca dünyada en çok da seninle aynı yağmura yakalanmayı sevdim ben.
Her yerde yetişmemin mümkün olmadığını biliyorum. Her yerde büyüyemeyeceğimin, çiçek açamayacağımın, diğerlerinden başka beklentilerimin olabileceğini biliyorum. Başka dikenlerimin, başka arzularımın, başka hayallerimin olabileceğini biliyorum. Çünkü ben buyum. Olduğum insanım. Yarın için hiçbir şeyi sözünü veremem; her mevsim, benden bir şeyler koparacak ve başka şeyler katacak.
Bir rüyayı görmek gibi geliyor şimdi bana yaşamak: içindeyken, etrafında her şey hızla akıp giderken, hiç bitmeyeceğini zannediyorsun. Sonunun olmadığını sanıyorsun. Sonra uyanıyorsun; bedeninde o rüyanın serinliği, elinde ise sadece ondan kalan hisler.