Merhaba. Oldukça uzun süredir kitap okuma alışkanlığımı kaybetmiş ve tekrardan kazanmak için sevdiğim yazarlardan kitaplar okumaya başladım. Tabii ki bu yazarlardan biri Stefan Zweig..
Yazarın ağır ama anlaşılan bir dili olduğunu düşünüyorum. Genelde kitaplarını hüzünlü,mutsuz ve beklenmeyen sonlarla bitiriyor. Bu kitabı okurken sonlarına doğru ilk defa böyle bir şey olmayacağına dair sevinmiştim ta ki sonunu okuyana dek.
Eğitim için şehir değiştiren 18 yaşına yeni basmış birinin hikayesini okuyoruz. Alışmaya çalıştığı yeni bir şehir, edinmeye çalıştığı ama bir yandan da çekindiği arkadaşlıklar..
Kafasını oldukça karıştıran şeyler yaşıyor. Tam toparladım dediği zamanlarda tekrardan kendi açısından bir çöküş yaşıyor. Bu yeni hayatında genelde elde ettiği şey hayal kırıklığı.
Mutsuz sonları;
beklenmedik bir şekilde,hüzünle bitirilen kitapları çok severim.-belki de bu yüzden favori yazarlarımdan biri.- Bu yüzden sonu beni hayal kırıklığına uğratmadı. Aksine çok da beğendiğim ilerde tekrardan okumak isteyeceğim bir kitap oldu.
Kitapta tek rahatsız olduğum şey kendinden yaşça küçük bir çocuğu öpmesi oldu. Belki de o zamanlarda bu normal karşılanıyordu.(?) Ama yine de zaman fark etmeksizin bu durum beni çok rahatsız etti.
Rahatsız olduğum kısım dışında bu kitaptan çok memnunum. Herkese önerimdir.
·
48 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.