Aşk Yok Etmiyorsa Zaten YokturEdebiyat
Herkesin bir derdi vardır bazıları geçer, bazıları geçmez; bazıları anlatılır, bazıları anlatılmaz. Biraz yağmurun biraz da hüznün düştüğü gecelerde meselenin sevmek değil, güzel sevebilmek olduğunu anlamaktır mühim olan ve çekilen acılara verilmesi gereken tepkilerin adıdır eyvallah.
Son derece anlaşılır ve açık bir anlatıma sahip olan 
Eyvallah 1 yazarın Fesleğen'ine yazmış olduğu şiir ve mektuplara da yer vererek zenginleştirilmiş bir içeriğe sahip ancak 
Hikmet Anıl Öztekin günlük hayatın olağan akışına kitapta gereğinden fazla yer vermiş ve kendi hayatındaki kitap yazma serüvenini oldukça fazla anlatarak duygu yoğunluklu şiir ve mektup beklentilerini maalesef ki yeterince karşılayamadığını düşünüyorum. Aşka ve hüzne dair konuşmak gerekirse şayet yıkımın temel sebebinin beklentilerimiz olduğunu söylememiz çok da yanlış olmaz çünkü acıların en büyüğü gitmeleri değil, sanki bir gün geri gelecekmiş gibi gitmeleri olur. Bu nedenledir ki herkes yüreği kadar sever bu dünyada lâkin birini sorgusuz, sualsiz bir ömür sevebilecek kadar geniş bir oda yoktur yüreklerinde ve kalabalıklar çekip gittiğinde değil, sadece biri gittiğinde ölür insan yalnızlıktan. Çünkü derdin varsa bölüştüğün, ağlasan gözyaşını silen insanlar duygularına ortak olmayı başaran nadir insanlardır. Bazen okuduğun kitabı okuyan birini görsen, gurbette hemşerini görmüş gibi muhabbet edesin gelir. Soru sorsan cevap verir ve aldığın cevap yüreğini serinletir. İnsanları birbiri için özel kılan da ortak değerlerinin olması değil midir zaten? Ancak tanıdıkça anlarsın insanların değerlerinin eksildiğini ve üşümeye başlarsın kalabalıklar arasında ama bize lâzım olan sarılacak yorganlar değil, sarınacak yüreklerdir her daim. Muhabbetine her dem talip olduğu derttaşı görünce insan, yılların sürgününden yurda dönmüş izlenimi verir âdeta. Derttaşına rast gelemeyip gitmeye niyetli ama gidemeyenler gitmek nedir bilmeyenlerdir ve gidemeyişlerinin sebebi dünyayı sevmeleri değil, uzakların nerede olduğunu bilememeleridir. İnsan eskileri çok sever ama güzel eskiyenleri lâkin eyvallah bir gönül terbiyesidir, eskiyemez. Eyvallah kabuldür, tahammüldür, sabırdır. Sana uymasa da olana duyduğun saygıdır. Eyvallah; selamdır, sebattır, şükürdür, karın tokluğudur, memnuniyettir, hoşgörüdür, her şeye rağmendir. Eyvallah; hasrete de kapı açmaktır, kavuşmaya da. Gidişlere de selamdır, gelişlere de. Olana da şükürdür, olmayana da. İnsan eyvallah nedir bilse, kızgınlık nedir unutur. "Eyvallah" diyebilende huzur vardır. "Eyvallah" diyebilende hüzün de vardır ve unutmamalı ki insana huzur kadar yakışan bir şey varsa o da hüzündür. Hüzün, taşkınlığın setidir. Şımarıklığın önündeki bariyerdir. İsyana öykünen yüreklerin üzerine serilen ince bir tüldür. Asiyi, asalete yakınlaştırır. İnsancadır, insanîdir. Edebin kardeşidir hüzün. Bu nedenledir ki insanca kalabilmenin en mühim şartı; başına gelene de gelmeyene de kendine koşana da kendinden gidene de içinde açılan yaraya da yüzünde yayılan gülüşe de vereceği tepkinin eyvallahtan öteye geçmemesidir ve insanın yürüdüğü yolun zemini güzel ahlaktır, sahip olması gereken ilk şey edeptir ki insanın gönül makamlarının en yükseğidir eyvallah. Ancak başına gelenlere rıza göstererek teslimiyeti ile tevekkülü kalbinde inşa edebilenler bu makama ulaşabilirler çünkü sözün özünü yüreğinde harmanlayıp her şeye razı gelmenin adıdır eyvallah..
Kitabın içeriğiyle ilgili yukarıda da değindiğim gibi bazı basit bölümlerin bulunmasından ötürü 3 puanımı kırdım lâkin okumak isteyen tüm okurlara "Eyvallah" lafzının hükmünü oldukça iyi kavratan bu eseri sonuna kadar tavsiye ediyorum. Yüreği sevmek, denizi sevmek gibidir. Biz yürekleri, denizleri sevmiyoruz, bilmiyoruz. Bilsek uzaktan bakıp doymayız. Biz sadece bakmayı seviyoruz. Sevda uzaktan bakmaktır diyoruz. İçine atlayacak cesaretimiz yok ama gerekliliğini de en iyi yine biz biliyoruz. Bir gün her birimizin sevda denizine atlayabilecek cesarete sahip olabilmesi dileğiyle..
Eyvallah 1 yazarın Fesleğen'ine yazmış olduğu şiir ve mektuplara da yer vererek zenginleştirilmiş bir içeriğe sahip ancak Hikmet Anıl Öztekin günlük hayatın olağan akışına kitapta gereğinden fazla yer vermiş ve kendi hayatındaki kitap yazma serüvenini oldukça fazla anlatarak duygu yoğunluklu şiir ve mektup beklentilerini maalesef ki yeterince karşılayamadığını düşünüyorum. Aşka ve hüzne dair konuşmak gerekirse şayet yıkımın temel sebebinin beklentilerimiz olduğunu söylememiz çok da yanlış olmaz çünkü acıların en büyüğü gitmeleri değil, sanki bir gün geri gelecekmiş gibi gitmeleri olur. Bu nedenledir ki herkes yüreği kadar sever bu dünyada lâkin birini sorgusuz, sualsiz bir ömür sevebilecek kadar geniş bir oda yoktur yüreklerinde ve kalabalıklar çekip gittiğinde değil, sadece biri gittiğinde ölür insan yalnızlıktan. Çünkü derdin varsa bölüştüğün, ağlasan gözyaşını silen insanlar duygularına ortak olmayı başaran nadir insanlardır. Bazen okuduğun kitabı okuyan birini görsen, gurbette hemşerini görmüş gibi muhabbet edesin gelir. Soru sorsan cevap verir ve aldığın cevap yüreğini serinletir. İnsanları birbiri için özel kılan da ortak değerlerinin olması değil midir zaten? Ancak tanıdıkça anlarsın insanların değerlerinin eksildiğini ve üşümeye başlarsın kalabalıklar arasında ama bize lâzım olan sarılacak yorganlar değil, sarınacak yüreklerdir her daim. Muhabbetine her dem talip olduğu derttaşı görünce insan, yılların sürgününden yurda dönmüş izlenimi verir âdeta. Derttaşına rast gelemeyip gitmeye niyetli ama gidemeyenler gitmek nedir bilmeyenlerdir ve gidemeyişlerinin sebebi dünyayı sevmeleri değil, uzakların nerede olduğunu bilememeleridir. İnsan eskileri çok sever ama güzel eskiyenleri lâkin eyvallah bir gönül terbiyesidir, eskiyemez. Eyvallah kabuldür, tahammüldür, sabırdır. Sana uymasa da olana duyduğun saygıdır. Eyvallah; selamdır, sebattır, şükürdür, karın tokluğudur, memnuniyettir, hoşgörüdür, her şeye rağmendir. Eyvallah; hasrete de kapı açmaktır, kavuşmaya da. Gidişlere de selamdır, gelişlere de. Olana da şükürdür, olmayana da. İnsan eyvallah nedir bilse, kızgınlık nedir unutur. "Eyvallah" diyebilende huzur vardır. "Eyvallah" diyebilende hüzün de vardır ve unutmamalı ki insana huzur kadar yakışan bir şey varsa o da hüzündür. Hüzün, taşkınlığın setidir. Şımarıklığın önündeki bariyerdir. İsyana öykünen yüreklerin üzerine serilen ince bir tüldür. Asiyi, asalete yakınlaştırır. İnsancadır, insanîdir. Edebin kardeşidir hüzün. Bu nedenledir ki insanca kalabilmenin en mühim şartı; başına gelene de gelmeyene de kendine koşana da kendinden gidene de içinde açılan yaraya da yüzünde yayılan gülüşe de vereceği tepkinin eyvallahtan öteye geçmemesidir ve insanın yürüdüğü yolun zemini güzel ahlaktır, sahip olması gereken ilk şey edeptir ki insanın gönül makamlarının en yükseğidir eyvallah. Ancak başına gelenlere rıza göstererek teslimiyeti ile tevekkülü kalbinde inşa edebilenler bu makama ulaşabilirler çünkü sözün özünü yüreğinde harmanlayıp her şeye razı gelmenin adıdır eyvallah..
Kitabın içeriğiyle ilgili yukarıda da değindiğim gibi bazı basit bölümlerin bulunmasından ötürü 3 puanımı kırdım lâkin okumak isteyen tüm okurlara "Eyvallah" lafzının hükmünü oldukça iyi kavratan bu eseri sonuna kadar tavsiye ediyorum. Yüreği sevmek, denizi sevmek gibidir. Biz yürekleri, denizleri sevmiyoruz, bilmiyoruz. Bilsek uzaktan bakıp doymayız. Biz sadece bakmayı seviyoruz. Sevda uzaktan bakmaktır diyoruz. İçine atlayacak cesaretimiz yok ama gerekliliğini de en iyi yine biz biliyoruz. Bir gün her birimizin sevda denizine atlayabilecek cesarete sahip olabilmesi dileğiyle..·
2.413 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.