okuyunEdebiyat
Çok beğendim, tek kelimeyle harika bir kitaptı.
Beyninizi çürütmekten bıktığınız ve her şeyi hissetmek istediğiniz zamanlarda; genç kadınlar tarafından yazılmış, dehasına hayran bırakan kitaplara sarılma alışkanlığınız varsa hiç vakit kaybetmeden bu kitaptan bir tane edinin.
Mary Shelley eşi ve birkaç aile dostu ile tatile gidiyor. Sohbet ederlerken hadi birbirimize korku hikayesi anlatalım diyorlar ve Mary hariç herkes bir hikaye uyduruveriyor. Mary ise bu hikaye üzerinde düşünmek için vakte ihtiyacı olduğunu söylüyor ve birkaç gün sonra bir kabus görüp korkuyla uyanıyor. "Evet buldum! Bu beni korkutan rüya ile herkesi korkutacağım." diyerek diğerlerinin yanına geldiğinde kendi korku hikayesini belirlediğini söylüyor. Anlattıktan sonra eşinin de teşvik ve ısrarları üzerine bunu düzenleyip kitap haline getiriyor. İşte bu 
Frankenstein!
Bu hikayeden az çok haberdar olduğumdan, şimdiye dek hep bu kitabın bir korku hikayesi olduğunu sanıyordum. Ama bundan çok daha fazlası olduğunu fark ettim okuyunca. Hatta bana sorulsaydı ben korku hikayesi olmadığını söylerdim.
Baştan sona kadar bana birçok duygu hissettirdi, birçok şeyi düşündürdü. Yaratığa zaman zaman çok üzülürken, yaşadığı haksızlıklara karşı tarafın gözüyle baktığımda açıklama bulabiliyor olmam yaratık kadar bana da çaresiz hissettirdi. Victor Frankenstein'a hiçbir zaman sorumluluk almaması yüzünden gıcık oldum, hatta fena sinirlendim desem yeridir. Sık sık sayfa ortasında kafamı kaldırıp kendimi sorgularken ve derinlemesine düşünürken buldum kendimi.
İnsanlık olarak dünyayı mahvettiğimiz yetmiyormuş gibi; kendimiz dışındaki her canlıya kendilerini dünyanın en yalnız, en çirkin, en çaresiz ve en zavallı varlıkları gibi hissettiriyoruz. Düşünüyorum ki bunun bir sonu da gelmeyecek.
Mary Shelley eşi ve birkaç aile dostu ile tatile gidiyor. Sohbet ederlerken hadi birbirimize korku hikayesi anlatalım diyorlar ve Mary hariç herkes bir hikaye uyduruveriyor. Mary ise bu hikaye üzerinde düşünmek için vakte ihtiyacı olduğunu söylüyor ve birkaç gün sonra bir kabus görüp korkuyla uyanıyor. "Evet buldum! Bu beni korkutan rüya ile herkesi korkutacağım." diyerek diğerlerinin yanına geldiğinde kendi korku hikayesini belirlediğini söylüyor. Anlattıktan sonra eşinin de teşvik ve ısrarları üzerine bunu düzenleyip kitap haline getiriyor. İşte bu Frankenstein!
Bu hikayeden az çok haberdar olduğumdan, şimdiye dek hep bu kitabın bir korku hikayesi olduğunu sanıyordum. Ama bundan çok daha fazlası olduğunu fark ettim okuyunca. Hatta bana sorulsaydı ben korku hikayesi olmadığını söylerdim.
Baştan sona kadar bana birçok duygu hissettirdi, birçok şeyi düşündürdü. Yaratığa zaman zaman çok üzülürken, yaşadığı haksızlıklara karşı tarafın gözüyle baktığımda açıklama bulabiliyor olmam yaratık kadar bana da çaresiz hissettirdi. Victor Frankenstein'a hiçbir zaman sorumluluk almaması yüzünden gıcık oldum, hatta fena sinirlendim desem yeridir. Sık sık sayfa ortasında kafamı kaldırıp kendimi sorgularken ve derinlemesine düşünürken buldum kendimi.
İnsanlık olarak dünyayı mahvettiğimiz yetmiyormuş gibi; kendimiz dışındaki her canlıya kendilerini dünyanın en yalnız, en çirkin, en çaresiz ve en zavallı varlıkları gibi hissettiriyoruz. Düşünüyorum ki bunun bir sonu da gelmeyecek.·
213 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.