Soğuk intikamın kitabı
Not: İncelememde kitapla ilgili ön bilgiler bulunuyor.
Aşk hikâyesi okuycağımı düşündüm ama aşktan hariç her türlü duyguyu barındıran bir kitap. İçinde aşk kırıntısı var sadece. Kitapta baskın duygu intikam ve öfke. Zaman zaman sanki Rus edebiyatından bir kitap okuyor gibi hissettim.
Heathcliff adlı başkahraman, girdiği ailenin tüm düzeni bozuyor. Belki de çocuklardaki bunca hınç ve öfkenin sebebi kendisi oldu. İki nesle dayanan öyküde iki neslin de hayatını mahvediyor.
Heathcliff büyüdükçe öfkesi de büyüyor. Sırf insanlara eziyet etmek için türlü yollar buluyor. Hatta bu durum öyle bir hâl alıyor ki ikinci nesilden çocuklara da türlü eziyetler yapıyor.
Kitap boyunca Heathcliff'in bunca öfkesini anlamaya çalıştım. Bir sebep aradım. Ancak hiçbir sebep kendi öz oğlunu ölüme bile bile terk etmeyi haklı gösteremezdi. Heathcliff büsbütün kötü bir insan, Dean'in deyimiyle gerçekten "iblis"ti.
Catherine'e olan büyük "aşk"ının bütün bunlara sebep olduğunu düşündüm. Catherine dışında dünyada hiçbir varlığı sevmiyor. Hatta ona çok benzeyen Catherine'in kızını bile. Tek takıntısı Catherine. Mezarında bile kadını rahat bırakmıyor. Catherine ölmeden önce birbirlerine kavuşsalar ve evlenselerdi Heathcliff'in yine de bütün canlılara eziyet edeceğine emin oldum. Onun karakteri böyle.
Aslında kitabın dili bu kadar akıcı ve güzel olmasa bunca eziyet hikâyeleri okunur muydu, bilmem. Çevirmen 
Naciye Öncül gerçekten çok güzel çok temiz bir çeviri yapmış. Göze batan, okumayı zorlaştıran hiçbir şey yoktu.
Kitabı okumaya başlarken isimleri öğrenmek zor oldu. Aynı isme sahip ya da aynı soy isimle anılan kişileri ayırt etmekte ilk başlarda zorlandım. Bu yönüyle ve karamsar havasıyla sanki Rus edebiyatından bir eser okuyor gibi hissettim.
Son bölümde Küçük Catherine ve Hareton'un okuma yaptıkları sahne çok sıcaktı. Sanki birden karamsarlığın hakim olduğu kitabın üstüne güneş doğdu. Onların en sonunda birbirlerini seveceklerini tahmin etmiştim. Belki de tek klişe bu olabilir.
Emily Brontë'un başka romanları olsaydı okunmaya değerdi. Çünkü aşk hikâyesi diye anılsa da bu kitap bence sıradışı bir kurguya sahip. Her şey ince ince planlanmış. Bayatlık ve klişe az.
Tekrar okumayı düşünüyorum. Yıllar sonra tekrar okuduğumda bu kitaptan neler çıkaracağımı merak ediyorum.
Naciye Öncül gerçekten çok güzel çok temiz bir çeviri yapmış. Göze batan, okumayı zorlaştıran hiçbir şey yoktu.
Kitabı okumaya başlarken isimleri öğrenmek zor oldu. Aynı isme sahip ya da aynı soy isimle anılan kişileri ayırt etmekte ilk başlarda zorlandım. Bu yönüyle ve karamsar havasıyla sanki Rus edebiyatından bir eser okuyor gibi hissettim.
Son bölümde Küçük Catherine ve Hareton'un okuma yaptıkları sahne çok sıcaktı. Sanki birden karamsarlığın hakim olduğu kitabın üstüne güneş doğdu. Onların en sonunda birbirlerini seveceklerini tahmin etmiştim. Belki de tek klişe bu olabilir.
Emily Brontë'un başka romanları olsaydı okunmaya değerdi. Çünkü aşk hikâyesi diye anılsa da bu kitap bence sıradışı bir kurguya sahip. Her şey ince ince planlanmış. Bayatlık ve klişe az.
Tekrar okumayı düşünüyorum. Yıllar sonra tekrar okuduğumda bu kitaptan neler çıkaracağımı merak ediyorum.·
141 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.