Eylemin bir yandan gerçekten de failin kendi eylemi olduğu, onun niyet, duygu ve kararlarından çıktığı; ama diğer yandan da sanki bütünüyle faile ait olmadığı, sonuçların niyetlerden, yapılan şeyin amaçlanandan farklılaştığı, dolayısıyla failin aynı zamanda ve kaçınılmaz olarak bir meful veya kurban haline
geldiği bir dünyada geçer tragedyalar. ¹³ Daha doğrusu, dünyayı bize böyle tasvir ederler. Ama bu tasvirin gerçek ağırlığını ancak söz konusu dünyanın "bizim" dünyamız olduğunu, yani biz insanlar belli türde varlıklar olduğumuz için dünyanın böyle bir yer olduğunu kavrayınca hissederiz.
Sayfa 89 - 13. Jean-Pierre Vernant & Pierre Vidal- Naquet, Eski Yunan'da Mit ve Tragedya, çev. Sevgi Tamgüç & Reşat Fuat Çam (İstanbul: Kabalcı, 2012), s. 23-48.·Kitabı okudu