Kimine karpuz kimine kelek
O. Henry okurlarla samimi bir üslupta, sanki arkadaşıymış gibi hikâyelerini anlatıyor. Ayrıca okurlarını şaşırtmayı da pek seviyor. Çoğu hikâyesinin sonu öylece durup kalmanızı sağlıyor. Sadece "Ne?" diyebiliyorsunuz. "Kaderin Cilvesi" hikâyesi de öyleydi. Sonu biraz kafamı karıştırdı, tam olarak ne olduğunu anlayamadım. Tektar hikâyenin başına bir göz gezdirdiğimde olayı çaktım ve başlarda altını çizdiğim sözün tüm hikâyenin özeti olduğunu anladım. "Felek işte, kimine karpuz yedirir, kimine kelek." Cidden bu kadar güzel taşıyamazdı tüm hikâyeyi. Açık ara en sevdiğim hikâye oldu. Bazen yazarı anlamak için eski sayfalara geri dönüyorum. Bu açıdan pür dikkat odaklanılması gereken eserler yazıyor. Hikâyelerinde bir karaltere odaklanıyorsunuz ama aslında o ana karakter değildir. Odağı ilk kişiye diktiğimizde gerçek karakter arka planda kaldığı için ilk okuyuş biraz sıkıntılı oluyor. En azından ben bunu iki üç kere yaşadım ki 
Son Yaprak kitabını baştan sona ikinci kere okuduğumda olayları anlayabildim. Yanisi dikkatle okunacak bir yazar fikrimce.
"Katmerli Sahtekâr" ve "Gözleme" de bir o kadar sevdiğim öyküler arasında. Gerek sonları gerek de karakter kişilikleri gayet başarılı. "Kalpler ve Hançerler" hikâyesi ise tam olarak erkekliğin getirdiği bir üstünlüğe inanan karakterin kendisini kadından nasıl da üstün gördüğünü anlatıyor. Karısı babasından kalan çiftliği yönetip emirleri kocasına verince adamın sözde "erkeklik gururu" kabarıyor ve karısına meydan okuyor. "İşi ehline bırak." sözü sadece erkekler için geçerli değildir. Eğer işin ehli kadın ise bir erkeğin sırf kadının altında olmamak için gösterdiği bu çaba midemi bulandırdı. Üstüne üstlük karısının kocasının ardından onu kötülemeyip, yaptığı işi övmesi de takdire şayan. Kadın için tabii. Gocunmadan bunları dillendirmesi. Keşke kocası da bu bilinçte olsaydı. "Kokteyl" hikâyesi de bir o kadar ilgi çekiciydi. Yine ve yine sonu hem tahmin edilebilir -yazarı az çok tanıyan için- hem de şaşırtıcıydı.
Tüm hikâyeleri sevdim. Yazarın üslubununu da sevdim. O halde önermeden bitiremeyeceğim. Kalpten önerilir :DEdebiyat
O. Henry okurlarla samimi bir üslupta, sanki arkadaşıymış gibi hikâyelerini anlatıyor. Ayrıca okurlarını şaşırtmayı da pek seviyor. Çoğu hikâyesinin sonu öylece durup kalmanızı sağlıyor. Sadece "Ne?" diyebiliyorsunuz. "Kaderin Cilvesi" hikâyesi de öyleydi. Sonu biraz kafamı karıştırdı, tam olarak ne olduğunu anlayamadım. Tektar hikâyenin başına bir göz gezdirdiğimde olayı çaktım ve başlarda altını çizdiğim sözün tüm hikâyenin özeti olduğunu anladım. "Felek işte, kimine karpuz yedirir, kimine kelek." Cidden bu kadar güzel taşıyamazdı tüm hikâyeyi. Açık ara en sevdiğim hikâye oldu. Bazen yazarı anlamak için eski sayfalara geri dönüyorum. Bu açıdan pür dikkat odaklanılması gereken eserler yazıyor. Hikâyelerinde bir karaltere odaklanıyorsunuz ama aslında o ana karakter değildir. Odağı ilk kişiye diktiğimizde gerçek karakter arka planda kaldığı için ilk okuyuş biraz sıkıntılı oluyor. En azından ben bunu iki üç kere yaşadım ki Son Yaprak kitabını baştan sona ikinci kere okuduğumda olayları anlayabildim. Yanisi dikkatle okunacak bir yazar fikrimce.
"Katmerli Sahtekâr" ve "Gözleme" de bir o kadar sevdiğim öyküler arasında. Gerek sonları gerek de karakter kişilikleri gayet başarılı. "Kalpler ve Hançerler" hikâyesi ise tam olarak erkekliğin getirdiği bir üstünlüğe inanan karakterin kendisini kadından nasıl da üstün gördüğünü anlatıyor. Karısı babasından kalan çiftliği yönetip emirleri kocasına verince adamın sözde "erkeklik gururu" kabarıyor ve karısına meydan okuyor. "İşi ehline bırak." sözü sadece erkekler için geçerli değildir. Eğer işin ehli kadın ise bir erkeğin sırf kadının altında olmamak için gösterdiği bu çaba midemi bulandırdı. Üstüne üstlük karısının kocasının ardından onu kötülemeyip, yaptığı işi övmesi de takdire şayan. Kadın için tabii. Gocunmadan bunları dillendirmesi. Keşke kocası da bu bilinçte olsaydı. "Kokteyl" hikâyesi de bir o kadar ilgi çekiciydi. Yine ve yine sonu hem tahmin edilebilir -yazarı az çok tanıyan için- hem de şaşırtıcıydı.
Tüm hikâyeleri sevdim. Yazarın üslubununu da sevdim. O halde önermeden bitiremeyeceğim. Kalpten önerilir :D·
65 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.