Adına, kapağına hatta içindeki yazı puntosuna kadar bakıldığında 'evet, bu bir çocuk kitabı' gibi düşündüren, aksine yetişkinlerin okuyup bir anlam çıkartmasının daha doğru olacağını düşündüğüm bir genç-yetişkin kitabı. Bu kitabın dikkat çekmek istediği şey ise zaman.
Tek başına eski bir amfi tiyatroda oturan küçük kız çocuğu Momo kitaba adını veren karakterimiz. Ve Momo tek başına yaşasa da hiçbir zaman yalnız değil. Kısacık bir sürede yetişkin, çocuk bir sürü arkadaş ediniyor ve bunu çoğu kişinin yapmadığı şeyi yaparak, dinlemeyi bilerek başarıyor. Momo'nun bildiği tanıdığı bu insanlar işini severek yapan, işleri aceleye getirmeden keyfini çıkararak yapan insanlar ve mutlular. Ama bir gün zaman hırsızı duman adamların gelişiyle insanlar daha fazla şeyi daha kısa zamana sığdırmak için sürekli bir koşuşturma haline giriyorlar. Ne kadar hızlı da çalışsalar, çok da çalışsalar daha da az zamanları kalıyor sanki ellerinde. Ve mutsuz oluyorlar. Herkes bir şeylere koşuşturuyor ve herkes mutsuz. Ne kadar tanıdık değil mi?
Yazar sanki burada günümüz dünyasına bir bakış açısı sunuyor. Acaba günlük hayatın telaşelerine koşarken mutlu olmayı mı unuttuk? Ya da bu kitap yaşadığımız hayatları gözden geçirmemizi ve belki de bazı değişiklikleri tercih etmemizi sağlayacak mı?
Kesinlikle okumaya değer, insanı iç dünyasına yolculuğa çıkaracak bir kitap. Herkese öneririm.
·
413 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.