Sürekli sonuç odaklı bir hayat , yaşamdan keyif alabilmenin tadını bilmiyoruz , gerçek manada kendi isteklerimiz için mi yaşıyoruz yoksa toplumun dayattığı belli kalıplara göre yaşadığımızı mı sanıyoruz... öğrenmeden, uygulamadan belirli bi düzene ayak uyduruyoruz...kimse yeteneğini bilmiyor kimse kendini keşfetmiyor öğrenmiyor tıpkı bi makineden cıkmış gibi bir süre sonra herkes herkesleşiyor , madem öğreniyoruz da neden kimse sorgulayamıyor çocuklar soru soramıyor sınavlarda başarı düzeyi düşük.. Momo kitabında yazar okuldan bi hapishane gibi bahsediyordu çocukları bir arada tutabilmek için kurulmuş bir yer diyordu.. Bana özgürlükleri öğrenip keşfetmeleri ellerinden alınmıştı.