Gecenin bu saati. Bu sayfa son diye diye bu gece sonuna geldim bu kitabın. Bu kitapla yaşamak isterdim. Bir görev gibi. Her sabah kalkıp biraz okumak , sonra canım sıkıldığı bir anda açıp okumak , gece yatmadan önce okumak isterdim. Ama bir müddet etkisinden çıkamayacağımi biliyorum. Belki ben de Turgut gibi yollara düştüğüm vakitlerde bu kitabı alacağım arabama.
Hiç umut yok. Evet acı bir karamsarlık var. Ama en acısı içinde bulunan mizah. Ağlatmadı evet ama içimi sizlatti. Bir gün dönüp seni tekrar okuyacağım. Canım kitabım benim. Ben seni unutmam. Sen de beni unutma sakın. Turgutu da unutmam. Selim'i unutamam zaten.
Canım Oğuz Atay. Sen öleli yıllar olmuş ama ben yasını tutmaya yeni başlıyorum.
··
2 Gösterim
2 Yorum
Lütfen giriş yapınız.
