Jane AustenEdebiyat & Roman
Jane Austen okuyanlar bilir ki kalemi, tatlı bir romantiklik, güçlü bir mizah, dönemin şartlarını zararsız bir alaycılıkla fakat yinede şefkatli bir anaçlık duygusuyla damlatır kağıda mürekkebini.
Okumaya başladığınızda az çok hikayenin akışını kestirebilir, kitabın ana çiftinin hangisi olduğunu tahmin edebilir, karakterlerin duygusal git gellerinin, hikayenin içinde oradan oraya yer değiştirmelerinin sonucunda nereye varılacağını hissedebilirsiniz. Ta ki Mansfield Park’ı okuyana kadar.
Canım Jane bu kitabında diğerlerine oranla çok yordu beni. Olgunluk dönemi eserlerinden biri olması sebebiyle diğerlerine göre daha ciddi, genel havası daha sert bir romandı demek yanlış olmaz sanırım. Evet sonu yine en başında düşündüğüm gibi oldu ama okuma sürecinde o kadar çok kafamı karıştırdı ki, kimi nereye koyacağımı şaşırdım bazen. Yine de o tatlı kalemi her sayfada ruhumu okşamaya devam etti usul usul.
Ana karakteri sivriltmekten ziyade çok fazla karaktere yer vererek diğerlerinin olumsuz örnekleriyle baş kahramanımızı daha geriden parlatması burada da aynı üslupla yer almış lakin başrolümüzü diğerlerine göre biraz daha arka planda tutmak için özenmiş sanki. Fanny diğer karakterlerin gölgesinde kalarak asıl karakter haline gelmiş ve bu kendi kabuğundaki haliyle varlığını çiçeklendirmiş gibiydi gözümde. Bu durumun onu daha çekici, daha akılda kalıcı bir hale getirdiğini kabul etmek gerekiyor tabi. Okumaya, zamanınızı vermeye değecek bir roman olduğunu söylemekten alamayacağım kendimi.
Yazarın en güzel eseri diyebilir miyim emin değilim, ama çok güzel bir hikayeydi diyebilirim tüm kalbimle.
Canım Jane İyi ki yazmışsın, iyi ki yaşamışsın bu dünyada. Seni tanımak öyle güzel ki..
·
66 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.