Vuong'un her ne kadar yazarken -büyük ihtimalle şair olmasindan kaynaklanan- bazen aşırı süslü anlatıma başvurduğunu düşünsem de, gerçekten duygusal ve çok kişisel bir eser ortaya koyduğunu asla inkar edemem. Gerçekten takdir edilesi kendi hayatını bu denli cesurca anlatması ve özellikle de annesine mektubu. Vietnam savaşı kısımları da yine beğendiğim, üzüldüğüm yerlerden oldu. Anneannesi, annesi bir oğlan çocuğunun gözünden çok iyi aktarılmış, okumamın üzerinden aylar geçse dahi bazı cümleleri öyle net hatırlıyorum ki. Annesi tamamiyle iyi bir insan değildi belki, kusurları vardı ama hangimizin yok ki. Bunu düşündürdü hep bana, evet çılgınca şeyler yaptı belki de hiçbir zaman iyi annelik yapamadı ama yine de kalbimi kırdı hikayesi, savaşın insana ne denli etki edebileceği çok çok iyi aktarılmış. Vuong bu kitabı Mitski dinlerken yazmış bir de galiba :) Aşırı duygusallığın nedeni belli oldu. Ama cidden şimdiki aklım olsa Mitski dinleyerek okurdum bu kitabı, sanırım bir 100 kat falan daha fazla üzülürdüm ama olsun
·
35 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.