İçimizdeki şeytanın, acizliğin ve iradesizliğin rahatsız edici bir şekilde romana dönüştürülmüş halini vermiş bize Sabahattin Ali. Rahatsız edici bir halde diyorum çünkü ciddi anlamda Ömer'e söylene, kıza okudum kitabı. Sürekli sinir etti beni, "Bırak şu çocuğu Macide! Bardağı taşırdı çoktan, bırak!" söylemlerimi duymuş, hissetmiştir bile artık Ömer... Taa ki o son 2 sayfasına kadar. Nasıl da şefkat duydum birden! Nasıl da baştaki laflarımı yuttum. Bu da Sabahattin Ali'nin kaleminin gücünü gösterdi bana.
·
46 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.