böyle ders niteliğindeki bir romanla erken yaşlarda tanıştığım için mutluyum.
zehra'nın yıllar yılı düşmanı bildiği babasının iç yüzünü öğrendiği an, babasının yırtık çoraplı ayaklarına kapanıp ağladığı kısım beni her defasında hüzünlendirir. her okuyuşumda aynı duyguları tekrar yaşıyor, son sayfalarını gözlerimin buğulanmasından zorlukla okuyabiliyorum.
babama olan aşırı düşkünlüğümden midir yoksa hiçbir şeyin göründüğü gibi olmadığını, altında yatan nedenlerin derin olduğunu, şaşırtıcı sonunun ardından önyargıların yaşattığı utançtan mı bilemiyorum. hiçbir kitap böylesine etkisi altına almadı beni.
toprağın bol olsun reşat nuri bey.
·
1 Gösterim
Yorumlar
Yorum yapabilmeniz için giriş yapmanız gerekmektedir.