“Uzun-uzun fikirlərə dalanda ilk düşündüyün nə olur?” deyə soruşanda həmişə nə cavab verəcəyini bilməzdi. Qarışıq düşüncələrin harmoniyası onda elə bir yaşam tərzi yaratmışdı ki, ipin ucunu nəinki tapmaq, ipin özünü belə itirmişdi.
Buna həyatdan əlini üzmüş insan fiquru kimi baxsam, harada səhv etdiyimi yəqin ki, tapa bilmərəm.
Bəzən üzünə dəyən ilıq bir yay küləyi ilə saçlarının geriyə daranması gözlərinin rəngini elə bəlirginləşdirirdi ki, ilk hansı rəngi sezməyə başlayacağını bilmirdi.
Qəhvəyinin tonu mu idi bu? Yoxsa dənizin üzərinə öz rəngini sərən mavinin yansıması mı?
Fikirləri kimi gözlərində yaranan bu harmoniya onu sanki fərqli bir dünyaya tərəf çəkirdi. Yoxsa bu gözlərdə gördüyü sevgi idi mi?
Həyatda ipin ucunu itirmiş birindən soruşulan necə də qəribə bir sualdır?
Sevildiyini belə bilmirdi. Yoxsa heç sevilmədiyindən mi idi bu uzun-uzun dalışlar?
Bəzən istəyirdi bunlar hamısı bir yuxu olsun, dalğaların sahildə çabalayan balığın həyatını qurtarıb onu dənizə qərq etdiyi kimi, o dalğalar da onu ümman dənizinə yola salsın.
·
232 Gösterim
1 Yorum
Yorum yapabilmeniz için giriş yapmanız gerekmektedir.