"Onları göremezsin.
Ama onlar seni görebilirler."
Ne kadar ürkütücü değil mi? Kitap, henüz kapağındaki bu yazıyla karşılıyor okuyucusunu.
Şimdi hayal edin ki, haritada bile yer almayan ormanlık biri alanda kayboluyorsunuz. Düşüncesi bile zor sanırım. Peki oradan kurtulmak için neler yapardınız bilmiyorum ama Mina için gerçekten de mücadele dolu bir süreç oldu. Ona eşlik eden bir de papağan var.
Yazarın da benzetmesi gibi orada sıkışıp kalanları izleyenler, tıpkı akvaryum balıklarını seyredip cama vuran çocuklar gibiydi. John ve Ciara ile başlayan kitap Mina ile devam ediyor ve mahsur kaldıkları ormanın içindeki o yerde neler yaptıklarını okurken biraz ürküyorsunuz. Üstelik kitabın içinde öyle bir karanlık var ki karanlıktan korkmayanı bile korkutuyor bana kalırsa. Karanlıktan gelen çığlıkları hiç demiyorum bile. Ben bu türü okumayı sevdiğim için tatmin edici unsurlar olarak hoşuma gitti.
Ormanlık alanda mahsur kalan insanlar, çığlıklar, karanlık, görülmeyen gözcüler ve kurallar...
Ciara, Madeline, Daniel, Mina...
Oradan kurtulmanın bir yolu var mıydı?
Birbirlerine ne kadar güvenebilirlerdi?
Gözcüler neydi, neden oradalardı?
Kitabın sonlarına doğru olaylar öyle bir yere gitti ki inanılmaz ve devamını merakla bekliyorum.
·
70 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.