Nihayet 7. güne vardık. Şimdi dinlenme ve dinlediklerimizi demleme zamanı.
Tıpkı 
İhsan Oktay Anar gibi.
İnceleme spoyler içerir.!!!
Daha sonra hatırlamak istediğimde kendime not olarak inceleme bırakıyorum. Kitap bittiğinde kitabı kafada toparlamaya yardımcı olma temennisiyle özet mahiyetinde.
Kitap 3 bölüm. Baba, oğul, hayalet
Ana karakterimiz bir anda yanında çalıştığı çocuk yiyen ihtiyar canavarı öldürerek, tüm servetine sahip olunca dünyanın tüm lezzetlerini tatma imkanı bulur. Bulur bulmasına ama tatların tamına vakıf olunca hiçbirşeyin tadı kalmaz olur. Tam da doymuşluğun boşluğunda savrulduğu sırada İhsan sait bir sırrın peşine düşer. Bir sırrın peşinden koşmak yeniden hayatı anlamlı kılar onun için. Kafaları yanarak can veren 7 imamın nasıl telef olduğunun cevabını ararken kendi hikayesinin, kendi sırrının peşinde bulur kendini.
Kendi sırrı istikbalden bir mektupla seslenir ona. “Beni bul” der Prenses Dojira.
Ama nasıl? İstikbale bir hava sefinesi inşa ederek ulaşabileceğinin bilgisine ulaşan İhsan Sait’in bu uğurda çektikleri ve çektirdikleri hayli uzun.
İla nihayet zamanda yolculuk yapmayı başaran İhsan Sait zamanda döner durur. İstikbalde ve mazi de Dojira yoktur.
Mazi de olduğunu düşündüğü fakat 7 uyurlarla aynı zeplinde olduğunu anladığı vakit hatasını anlar. 7 imamın sırrının ardında başlayan maceralar silsilesi tevafuk ki 7 uyurların sırrı açması ile nihayate kavuşacaktır.Kendinin yarı ilah olduğuna inanan İhsan Sait, yarım bir ilah değil tam bir insan olmalıdır. Yani insan-ı kâmil.
Kitabın ortasına döner, “oğul”kısmına. “Oğul”kısmı cennette olan ademoğlunun tanrıya asi gelerek cenneti cehenneme cevirişini anlatarak başlar, cehennem ise bizzat savaşın göbeğidir. İşte oğlu zannettiği ali ihsan bu savaşın içinde açar gözlerini. Ali ihsan aslında kendisidir. Ödemesi gereken bedeli en ağır şekilde bir savaşın içinde öder. Ve anlar ki insan olmak çok kirli ve çok zorlu bir iştir. Ama insanı kâmil olmak o çok daha zor bir iştir.
Nihayet insan olduğunu kabullendikten sonra sefineye geri döner, Prenses Dojira’ nın aslında “hakikat”olduğunu bilir. Hakikatin ise insan-ı kamil olmak olduğunu anlar. Ve insan-ı kamil olmanınsa düm düz gösterişsiz, riyasız, gerçek bir samimiyetle tam ortada durabilmekle mümkün olduğunu anladığında artık 6 günde İhsan Sait’in hikayesi yaratılmış ve bitmiştir.
Bir tanrı gibi 6 günde bir hikaye yaratan İhsan Oktay Anar bu hikayeden çıkardığı asıl ders kendinedir. Hikayenin sonunda hikayesinde kusur arayacakları da nasipsiz bırakmamak adına bolca hata yaptığını dile getirerek tüm hatalarıda en estetik şekli ile kabullenmiş ve gönlümüzü fethetmiştir.
Ich habe nichts Besseres gesehen
İhsan Oktay Anar gibi.
İnceleme spoyler içerir.!!!
Daha sonra hatırlamak istediğimde kendime not olarak inceleme bırakıyorum. Kitap bittiğinde kitabı kafada toparlamaya yardımcı olma temennisiyle özet mahiyetinde.
Kitap 3 bölüm. Baba, oğul, hayalet
Ana karakterimiz bir anda yanında çalıştığı çocuk yiyen ihtiyar canavarı öldürerek, tüm servetine sahip olunca dünyanın tüm lezzetlerini tatma imkanı bulur. Bulur bulmasına ama tatların tamına vakıf olunca hiçbirşeyin tadı kalmaz olur. Tam da doymuşluğun boşluğunda savrulduğu sırada İhsan sait bir sırrın peşine düşer. Bir sırrın peşinden koşmak yeniden hayatı anlamlı kılar onun için. Kafaları yanarak can veren 7 imamın nasıl telef olduğunun cevabını ararken kendi hikayesinin, kendi sırrının peşinde bulur kendini.
Kendi sırrı istikbalden bir mektupla seslenir ona. “Beni bul” der Prenses Dojira.
Ama nasıl? İstikbale bir hava sefinesi inşa ederek ulaşabileceğinin bilgisine ulaşan İhsan Sait’in bu uğurda çektikleri ve çektirdikleri hayli uzun.
İla nihayet zamanda yolculuk yapmayı başaran İhsan Sait zamanda döner durur. İstikbalde ve mazi de Dojira yoktur.
Mazi de olduğunu düşündüğü fakat 7 uyurlarla aynı zeplinde olduğunu anladığı vakit hatasını anlar. 7 imamın sırrının ardında başlayan maceralar silsilesi tevafuk ki 7 uyurların sırrı açması ile nihayate kavuşacaktır.Kendinin yarı ilah olduğuna inanan İhsan Sait, yarım bir ilah değil tam bir insan olmalıdır. Yani insan-ı kâmil.
Kitabın ortasına döner, “oğul”kısmına. “Oğul”kısmı cennette olan ademoğlunun tanrıya asi gelerek cenneti cehenneme cevirişini anlatarak başlar, cehennem ise bizzat savaşın göbeğidir. İşte oğlu zannettiği ali ihsan bu savaşın içinde açar gözlerini. Ali ihsan aslında kendisidir. Ödemesi gereken bedeli en ağır şekilde bir savaşın içinde öder. Ve anlar ki insan olmak çok kirli ve çok zorlu bir iştir. Ama insanı kâmil olmak o çok daha zor bir iştir.
Nihayet insan olduğunu kabullendikten sonra sefineye geri döner, Prenses Dojira’ nın aslında “hakikat”olduğunu bilir. Hakikatin ise insan-ı kamil olmak olduğunu anlar. Ve insan-ı kamil olmanınsa düm düz gösterişsiz, riyasız, gerçek bir samimiyetle tam ortada durabilmekle mümkün olduğunu anladığında artık 6 günde İhsan Sait’in hikayesi yaratılmış ve bitmiştir.
Bir tanrı gibi 6 günde bir hikaye yaratan İhsan Oktay Anar bu hikayeden çıkardığı asıl ders kendinedir. Hikayenin sonunda hikayesinde kusur arayacakları da nasipsiz bırakmamak adına bolca hata yaptığını dile getirerek tüm hatalarıda en estetik şekli ile kabullenmiş ve gönlümüzü fethetmiştir.
Ich habe nichts Besseres gesehen
·
77 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.