Hayat -en hakiki halinde- İyi ve Kötü'nün değil, Kötü ve Berbat'ın mücadelesidir.
~Joseph Brodsky
Öncelikle bu kitabı bana öneren 
Ece ve 
zeynep'e teşekkür ederim. Onlar tavsiye edene kadar pek aklımda olan bir kitap değildi.
Üç kitaplık seri olduğunu ve devamının yıllardır çevrilmediğini bildiğim halde merakıma yenik düşerek okudum.
Kitabı okurken beni içine çeken derin temaları ve karakterlerin karmaşık dinamikleri oldu. Kitap, güç, intikam ve insan doğasının karanlık yönleri üzerine düşündürücü bir bakış sunuyor. Özellikle kahraman ve antikahraman arasındaki çatışmanın ustaca yansıtılması beni çok etkiledi. Victor ve Eli arasındaki ilişki, sadece ikisinin kişiliklerini değil, aynı zamanda iyi ve kötü kavramlarını sorgulamayı sağlıyor.
Kötülüğün tanımı kitabın merkezinde yer alıyor. Victor ve Eli’nin ikisi de basit birer "kötü" veya "iyi" karakter olarak nitelendirilemeyecek kadar karmaşıklar. Victor, kesinlikle kötü biri; hırsı ve intikam arzusu onu karanlık bir yola itiyor. Eli ise çok daha kötü, ahlaki bir çöküşün simgesi. Bu durum, neyin gerçekten kötü olduğunu sorgulatıyor. İncelemenin başında verdiğim alıntıdaki gibi tıpkı. Victor kötü, Eli ise berbat. İyi ile kötünün değil, kötü ile berbatın mücadelesini okuyoruz aslında.
Eli, kendisi dışındaki bütün DÜ'leri bulup onları öldürmeye kafayı takmış. Çünkü ona göre DÜ'ler yani DoğaÜstü'ler, tanrının ve doğanın yasalarına aykırı, doğadışılar ve hiç var olmamaları gerekiyor. Kendi gücününse aykırı olmadığını, gücünün DÜ'leri dünyadan temizlemek için kendisine bahşedildiğini düşünüyor. Bunu bir çeşit kutsal bir görevmişçesine özenle yapıyor. Ama amacının iyi olması yaptıklarının iyi olduğu anlamına gelmez ya da kaç tane masum insanın hayatına zarar verdiği gerçeğini değiştirmez. Ve sanki kendini seçilmiş biri gibi görmesi insanın epey sinirini bozuyor.
SPOİLER BAŞLANGICI
.
.
.
Serena karakteri, benim için kitabın en muğlak yönlerinden biriydi. Onun amacını tam olarak anlayamadım. Bir heyecan arayışında olduğu kesindi ama sonunun onun için iyi olmayacağı başından beri belliyken niye Eli'nin yanındaydı bilmiyorum. Bir ara Serena, Eli'ye "Bugün beni öldürmeyeceksin." dediğinde Eli ona "Bir gün bunu söylemeyi unutacaksın." demişti. Sonunun Eli'nin ellerinden olacağını düşünmüştüm. Ayrıca kız kardeşine yaşattıkları yüzünden ona kızgınım.
.
.
.
SPOİLER BİTTİ
Victor, Sydney ve Mitch üçlüsü ise kitabın en sevdiğim karakterleriydi. Özellikle Victor ve Sydney’nin ilişkisi, gerçek bir kardeşlik bağı gibi hissettirdi. Sanki gerçekten abi - kardeş gibilerdi. Aralarındaki dinamik, her ikisinin de geçmişlerinin ve yaşadıkları travmaların etkisiyle derinleşiyor. Bu iki karakter arasındaki ilişki, kitabın duygusal derinliğini artırdı ve beni kitaba daha fazla bağladı.
Kitabın genel yapısına gelirsek, bir noktada tahmin edilebilir olduğunu düşünüyorum. Bazı olayların önceden belliymiş gibi görünmesi, okuma deneyimimi biraz etkilese de, bu durum kitabın heyecanını düşürmedi. Schwab’ın yazım tarzı ve karakter derinliği, beni sürekli olarak hikayenin içine çekmeyi başardı. Her sayfada merakla ne olacağını beklemek, beni devamlı olarak okuma isteğiyle doldurdu.
Ancak kitabın sonunda azıcık eksiklik ve yetersizlik hissi oluştu. Belki de daha fazla detay ve sonuç görmek istememden kaynaklanıyor, ama bu durumu hissetmek, beni bir sonraki kitabı sabırsızlıkla beklemeye itti. Vahşi'nin devamı hakkında daha fazla bilgi edinmek için merakla bekliyorum; çünkü Schwab’ın yarattığı bu evrenin daha derinlerine inmek istiyorum. (Pegasus sana sesleniyorum)
Sonuç olarak, "Vahşi" beni düşündüren, sorgulatan ve karakterleriyle duygusal bir bağ kurmamı sağlayan bir kitap oldu. Schwab’ın bu kitabını okumanızı kesinlikle tavsiye ederim. Alın okuyun.
Ece ve zeynep'e teşekkür ederim. Onlar tavsiye edene kadar pek aklımda olan bir kitap değildi.
Üç kitaplık seri olduğunu ve devamının yıllardır çevrilmediğini bildiğim halde merakıma yenik düşerek okudum.
Kitabı okurken beni içine çeken derin temaları ve karakterlerin karmaşık dinamikleri oldu. Kitap, güç, intikam ve insan doğasının karanlık yönleri üzerine düşündürücü bir bakış sunuyor. Özellikle kahraman ve antikahraman arasındaki çatışmanın ustaca yansıtılması beni çok etkiledi. Victor ve Eli arasındaki ilişki, sadece ikisinin kişiliklerini değil, aynı zamanda iyi ve kötü kavramlarını sorgulamayı sağlıyor.
Kötülüğün tanımı kitabın merkezinde yer alıyor. Victor ve Eli’nin ikisi de basit birer "kötü" veya "iyi" karakter olarak nitelendirilemeyecek kadar karmaşıklar. Victor, kesinlikle kötü biri; hırsı ve intikam arzusu onu karanlık bir yola itiyor. Eli ise çok daha kötü, ahlaki bir çöküşün simgesi. Bu durum, neyin gerçekten kötü olduğunu sorgulatıyor. İncelemenin başında verdiğim alıntıdaki gibi tıpkı. Victor kötü, Eli ise berbat. İyi ile kötünün değil, kötü ile berbatın mücadelesini okuyoruz aslında.
Eli, kendisi dışındaki bütün DÜ'leri bulup onları öldürmeye kafayı takmış. Çünkü ona göre DÜ'ler yani DoğaÜstü'ler, tanrının ve doğanın yasalarına aykırı, doğadışılar ve hiç var olmamaları gerekiyor. Kendi gücününse aykırı olmadığını, gücünün DÜ'leri dünyadan temizlemek için kendisine bahşedildiğini düşünüyor. Bunu bir çeşit kutsal bir görevmişçesine özenle yapıyor. Ama amacının iyi olması yaptıklarının iyi olduğu anlamına gelmez ya da kaç tane masum insanın hayatına zarar verdiği gerçeğini değiştirmez. Ve sanki kendini seçilmiş biri gibi görmesi insanın epey sinirini bozuyor.
SPOİLER BAŞLANGICI
.
.
.
Serena karakteri, benim için kitabın en muğlak yönlerinden biriydi. Onun amacını tam olarak anlayamadım. Bir heyecan arayışında olduğu kesindi ama sonunun onun için iyi olmayacağı başından beri belliyken niye Eli'nin yanındaydı bilmiyorum. Bir ara Serena, Eli'ye "Bugün beni öldürmeyeceksin." dediğinde Eli ona "Bir gün bunu söylemeyi unutacaksın." demişti. Sonunun Eli'nin ellerinden olacağını düşünmüştüm. Ayrıca kız kardeşine yaşattıkları yüzünden ona kızgınım.
.
.
.
SPOİLER BİTTİ
Victor, Sydney ve Mitch üçlüsü ise kitabın en sevdiğim karakterleriydi. Özellikle Victor ve Sydney’nin ilişkisi, gerçek bir kardeşlik bağı gibi hissettirdi. Sanki gerçekten abi - kardeş gibilerdi. Aralarındaki dinamik, her ikisinin de geçmişlerinin ve yaşadıkları travmaların etkisiyle derinleşiyor. Bu iki karakter arasındaki ilişki, kitabın duygusal derinliğini artırdı ve beni kitaba daha fazla bağladı.
Kitabın genel yapısına gelirsek, bir noktada tahmin edilebilir olduğunu düşünüyorum. Bazı olayların önceden belliymiş gibi görünmesi, okuma deneyimimi biraz etkilese de, bu durum kitabın heyecanını düşürmedi. Schwab’ın yazım tarzı ve karakter derinliği, beni sürekli olarak hikayenin içine çekmeyi başardı. Her sayfada merakla ne olacağını beklemek, beni devamlı olarak okuma isteğiyle doldurdu.
Ancak kitabın sonunda azıcık eksiklik ve yetersizlik hissi oluştu. Belki de daha fazla detay ve sonuç görmek istememden kaynaklanıyor, ama bu durumu hissetmek, beni bir sonraki kitabı sabırsızlıkla beklemeye itti. Vahşi'nin devamı hakkında daha fazla bilgi edinmek için merakla bekliyorum; çünkü Schwab’ın yarattığı bu evrenin daha derinlerine inmek istiyorum. (Pegasus sana sesleniyorum)
Sonuç olarak, "Vahşi" beni düşündüren, sorgulatan ve karakterleriyle duygusal bir bağ kurmamı sağlayan bir kitap oldu. Schwab’ın bu kitabını okumanızı kesinlikle tavsiye ederim. Alın okuyun.
··
1.413 Gösterim
8 Yorum
Lütfen giriş yapınız.
Reklam
