Doktor Ox ve yardımcısı Ygène'nin (Ox+Ygène=Oxygen) insan ve tabiatın diğer unsurlarının yaşayışlarını, davranışlarını, tutumlarını, ruh hallerini değiştirmeyi amaçladıkları bir deneyin aşama aşama ilerleyişini okuyoruz kitapta. Quiquendone kentinin son derece sakin, tutumlu, ölçülü ve duygusuz insanları bu deneyin ilerleyişinde karakter ve huy değiştirirerek her türlü ölçüsüzlüğü yapar oluyorlar bu deneyin sonucunda. Romanın dilinden, olayların ilerleyişine her satırda Jules Verne'nin ironik dilini hissediyoruz.
Aslında Flaman sakinlerinin önceki yaşayışları ironinin asıl malzemesi... Tabiri caizse hiçbir akışı değiştirmemek için parmak uçlarında yürüyen bu halk ne bir karar alıyor ne bir ilerleme kat ediyor ne bir duygu hissediyor ne bir risk alıyor ne de bir yaşam belirtisi gösteriyor. Hayatın olağan akışında fark edilmeden yüzyıllarca yoluna düz bir yörüngede dönerek devam eden bu ufak kasaba haritalarda bile yer bulamıyor. Varlık ve yokluk arasında bir çizgide ilerliyorlar, bir nevi görünmezler. Flamanların bu yaşayışı, hiçbir risk almadan yaşayan bir insanın hiç kimse tarafından hatırlanmayıp yok olup gideceği önermesini destekler nitelikte.
Flamanlar karakter değişimi sonrasında da çok makul insanlar olmuyorlar, bu sefer de her şeyde aşırıya kaçan, dengesiz, ölçüsüz ve mantıksız canlılara dönüşüyorlar. Sadece onlar değil şehirdeki her canlı, hayvanlar ve bitkiler dahil... Yaşamın enerjisini bir onda soluyup sarhoş oluyor, bu enerjiyi aynı hızda kaybediyorlar.
İki ucun da trajik bir tarafı var denebilir. Kısa ama akıcı bir hikaye olan Doktor Ox'un Deneyi zevkle okunabilecek bir kitap.
·
34 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.