Peyami Safa ve yine çok güzel bir eser. Bu kitabı kimin yazdığını bilmeseydim bile "Peyami Safa'nın diline çok benziyor" derdim. En sevdiğim eseri "Yalnızız" olan yazarımız, bu kitabında da bize hayatı öylesine sorgulatıyor ki bir an ana karakterin aklından geçenler sizin de aklınızdan geçiyor.
Peyami Safa'nın kitaplarında en çok sevdiğim olay, size bir hikaye örgüsü çizerken kendi fikirlerini ifade edebilmesi. Okuduğum 3 kitabında da (Yalnızız, Mahşer, Bir Tereddüdün Romanı) aşk teması işleniyor. Hepsinde de karakterlerimiz sürekli fakir, acınası hayatlar yaşayan, istediğine kavuşamayan, kısaca hayatın sillesini yemiş insanlar. Fakat Yalnızız ve Mahşer eserlerinin fikri açıdan daha derin olması (özellikle de Yalnızız) beni daha çok kendisine çekti. Hele o sondaki tiradı, hala günümüzü tam anlamıyla tasvir eden bir tirat. Mahşerde de buna benzer tasvirler, fikirler bulunuyor. Farklı bir karakterin gözünden aynı evrenleri yaşıyoruz. Okuduğum her bir kitabı aynı evrende, farklı insanların hayatları gibi.
Peyami Safa'nın insanların yüzlerini, giyinişlerini, davranışlarını özellikle de yüzlerini tasvir edişi beni benden alıyor. Sanki adam gördüğü birini tasvir ediyor gibi. Hatta şu andan itibaren gördüğü birini tasvir ettiğini düşüneceğim. Bu kadar detaylı bir şekilde tasvir etmek imkansız olsa gerek. En azından benim için öyle.
Beni kendisine çeken diğer bir özellikse insan tahlillerinin çok iyi oluşu. Öyle tahlilleri var ki psikologlar o kadar iyi anlayamaz insanı. Hele ihtiharı anlatışı, intihar etmeyen birisinin anlatamayacağı gibi geliyor. Bu nasıl bir bakış açısı, nasıl bir tahlil gücü, nasıl bir tasavvur gücü edebî şahsiyetine saygı duymamak elde değil.
Eğer tavsiye eder misin derseniz; okuyun derim. Ama eğer Peyami Safa'dan sadece bir kitap okuyacağım diyorsanız gidin Yalnızız'ı okuyun, gerisini boşverin derim.
·
38 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.