Bu eseri üniversite yıllarımda okumuştum seneler önce. Çok farklı entelektüel düzeyde arkadaş grubunun içinde eğitim hayatımı geçirdiğim için her zaman şükrederim. Bu kitabı da bilgi ve görgüsünü takdir ettiğim bir arkadaşımın kitaplığından alıp okumuştum. Lakin ben de bıraktığı iyi izlenim dışında kitaptan çok bir şey hatırlamadığımı itiraf etmeliyim. Beni özellikle içinde bulunduğumuz günlerde en çok şu cümlesi etkiledi. “Güzel insanlar güzel atlara binip gittiler…” Neredeyse, iyi ki de gittiler..., diyeceğimiz şu günlerde:
“Ben ümitsizliği tedavi edemem Doktor Breuer. Onu incelerim. Ümitsizlik öz farkındalık uğruna ödenen bir bedeldir. Yaşama derinlere inerek bakacak olursanız, ümitsizlikle her zaman karşılaşırsınız.”
Bazen bir kitabı bir tek cümle için okursunuz. Bu cümle de ümitsizlikte doğan ümit gibi adeta…
balkandays.blogspot.com/2024/10/little-...
·
16 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.