Patasana Kitabı ÜzerineEdebiyat
Ahmet Ümit'in bu kitabı en az diğer kitaplarındaki kadar başarılı kurgusu ve işlediği tarihî unsurlarla öne çıkan bir eser. Özellikle kitabın hemen başında, ilk tablette, Patasana'nın "ben zalimler çağında yaşayan bir alçağım" minvalindeki söylemleri ve yaptığı hatalardan dolayı kendisine yönelttiği sert eleştiriler bende büyük heyecanlar yarattı. Ancak kitabın ilerleyen bölümlerinde yazarın karakteristik özelliklerinden biri haline gelen yapmacık diyaloglar ve bazı bölümlerdeki özensizlik, romanın güçlü kurgusunu gölgelemiş. Arkeoloji grubunun diyalogları, çoğunlukla yazarın anlatmak istediği konulara - yemek kültürü, politik meseleler, tarihsel çatışmalar - hizmet edecek şekilde düzenlenmiş, bu da doğal olmayan bir etki bırakıyor. Romanın en dikkat çeken özelliklerinden biri şüphesiz Hititler’in kültürü ve tarihine dair verdiği bilgiler. Patasana’nın tabletleri üzerinden anlatılan savaşlar, katliamlar ve aşk hikâyeleri, tarihi bilgileri sıkıcı olmaktan çıkararak zevkli bir hale de getirmiş. Fakat bence yazar, tabletlerde anlatılan olaylarla şimdiki zamanda yaşanan olaylar arasındaki bağlantıyı kurmakta zorlandığı için tablet bölümleri gerilim öğeleriyle dolup taşarken, ana hikaye bölümleri "ee, bu kadar mıydı?" dedirtiyor.
Kitaptaki katilin son ana kadar gizlenmesi için gösterilen çaba ise bende yapay bir izlenim bıraktı. Polisiye türü gurmeleri bilir ki genellikle, mantıklı sebepleri olan karakterlerin katil olmadığı gerçeği yazılı olmayan bir kuraldır. Bu bağlamda Ahmet Ümit'in, katilin sürpriz olması adına girdiği çaba, romanın akıcılığına zarar vermiş ve ikna edicilikten çok uzaktı.
Sonuç olarak, "Patasana" eğer tabletlerin sunduğu öyküyü ana hikâyeyle daha iyi bağdaştırabilseydi, çok daha başarılı olabilirdi. Buna rağmen, üç bin yıllık bir hikayeyi günümüz polisiye kurgusuyla birleştirmesi takdire şayan bir iş olarak değerlendirilebilir. Özetle, belirli eksikliklerine rağmen "Patasana" okunmaya değer bir eser.
·
32 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.