Puan vermedi·308 syf.··
Beğendi
·2024 123. kitabı
·10 günde okudu
·Okunma: 20 Kasım 2024 09:54
“Kaderle asla armut tartışmasına girme, çünkü kader bütün olgun armutları yiyip hamları senin eline verir.”
Bazı kitaplar okurun eline yanlış zamanda geçiyor. Çok yorucu, stresli bir zamanda aldım elime. Hak ettiği zamanı ve sabrı veremedim. Süründü garibim. Bugün hayde bre deyip bitirebildim.
Tertuliano Máximo Afonso, boşanmış, ruhuna griler giydirmiş, yalnızlığın ve sıradanlığın içinde sıkışmış bir tarih öğretmeni. Meslektaşının önerdiği bir filmde kendi kopyasını görüyor. Deliliğe benzer bir ruh haliyle kopyasını aramaya başlıyor.
Kimliği, bizi yapanın ne olduğunu, görüntümüzün bizim kim olduğumuzu söyleme hakkına sahip olduğu modern toplumun içinde sıkışıp kalmışlığımızı, öz benliğimizi tanımadan, ve hatta kendimizi tanımadığımızı bile fark etmeden yaşadığımızı didikliyor Saramago. Üstelik bunu sadece karakterleriyle değil, pekala bir karakter sayılabilecek sağduyuyu konuşturarak yapıyor. Buralar absürtlük harikası.
Merak unsurunun elini kitabın sonuna kadar bırakmıyor usta. Yani yavaş akan bir kitap olduğunu söyleyemem. Ama hikayenin zorlama, içine girilemeyecek kadar katı geldiğini hissettim okurken. Ve monologların çok fazla tekrar etmesi de bir parça yordu beni. Bence bu kitabı gerilim sevenler, gerilimin içinde kalmaktan rahatsızlık duymayanlar daha çok sever. Bana bir yere sıkışmışım da çıkamıyormuşum gibi hissettirdi.
İşte bu da böyle.
#emrahimre çevirisi
·
1.080 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.