Kalabalıkların sesi gürdür; onlar çoğu zaman haklı görünür.
Ama insanın içinde öyle bir sessizlik vardır ki, hiçbir çoğunluk ona hükmedemez.
Vicdan… ne alkış ister, ne onay bekler.
Yanlışın ortasında doğruyu fısıldayan o küçük ama sarsılmaz yankıdır.
Bazen bir tek o, bütün bir kalabalıktan daha cesurdur.
Çünkü çoğunluk yönünü rüzgâra göre belirler;
vicdan ise fırtınada bile kendi doğrultusunu kaybetmez.
İnsanı insan yapan da budur zaten:
Karanlıkta bile içindeki ışığa sadık kalabilmek.
Yorum yapabilmeniz için giriş yapmanız gerekmektedir.