Bu sene Şişli'de Hırant Dink'in ölüm yıldönümü dolayısıyla yapılan anma programına katıldım. Bu bir tercih değildi. Kolluk kuvveti olmanın bir gereği yapılan görevlendirme ile oradaydım. İyi ki oradaydım. Duyduğum birkaç cümle itiraf edeyim zihnime kazındı.
"Bu topraklarda gözümüz olduğunu söylüyorlar. Evet bu topraklarda gözümüz var. Ama öldükten sonra bu topraklarda gömülmek için." diyordu kime ait olduğunu bilmediğim ses. Tüylerim diken diken oldu. Çok etkilendim.
Bir Ermeni'nin kaleminden bu kadar etkileneceğimi tahmin etmezdim. (Kitapta Hırant Dink'in ölümüne dair de bir öykü var.) O kadar güzel kullanmıştı ki Türkçe'yi. Bu dilin gizli bahçelerinden güller dermiş, kokular ve rüzgarlar getirmiş yazar. Hikayelerde şiir tadını buluyorsunuz... hikayenin şiire yaklaştığı metafizik sınırları Türkçe kelimelerin refakatinde geçiyorsunuz.
Daha fazla uzatmak istemiyorum çünkü biliyorum ki okunmayacak. Yeter bu kadar.
·
155 Gösterim
1 Yorum
Lütfen giriş yapınız.
