Uyumak mı istersin uyanmak mı?Psikoloji
90 sayfalık ince bir kitap. Üstelik her bölümde sayfanın arkası da boş sayfa. Hemencecik biter yarım saat sürmez.
Diye başlıyorum.
Ama unuttuğum bir şey var. Bu bir Georges Perec kitabı!
Kitabın ilk cümlesi “GÖZLERİNİ KAPAR KAPAMAZ, uykunun serüveni başlıyor.” İkinci cümleyi de yazayım mı? Tabi ki HAYIR! Çünkü kitabın ikinci cümlesi neredeyse bir (1) sayfa sürüyor. Ancak, kuşkusuz gibi bağlaçlar, etejare-detejare ilginç kelimeler derken uçsuz bucaksız bir söyleyiş. Ne anlattığını idrak edemeyerek başlıyorum sayfaları çevirmeye.
Georges Perec’in daha önce okuduğum eseri 
Bahçedeki Gidonları Kromajlı Pırpır da Neyin Nesi?, üslup açısından pek farklı değildi. Okuyucuyu yoran bir anlatım, gereksiz kullanılan edatlar, bağlaçlar ve sözcük öbekleri bu kitapta da vardı; fakat ilerleyen bölümlerde kitap, mizahi bir dille eleştiriye dönmüştü ve keyif almıştım. Aynı şeyleri yaşamayı beklerken bu kitapta tamamen farklı duyguların içinde boğuluyorum.
Kayıtsızlık, yaşarken cansızlık, enerjisizlik, umursamamazlık nedir; hepimiz birkaç tanım yapabiliriz bununla alakalı. Fakat Perec öyle bir tanım yapıyor ki , bir arabesk şarkının başrolünde hissediyorum kendimi. “Robot hareketleri: kalkmak, yıkanmak, tıraş olmak, giyinmek. Sürprizsiz yaşam” Bunun gibi hayattan soğumamıza sebep olan birçok karamsar cümle.
Uyanıkken uyumak, yaşarken ölmek, dibe vurmak gibi kavramların altını koyu harflerle çiziyor nevi şahsına münhasır yazar 
Georges Perec . Benim tavsiyem, psikoljiniz olumsuz cümlelerden çabuk etkilenen bir yapıda ise; kitaptan uzak durmanız sağlıklı olacaktır. Biz zaten Müslüm Baba şarkıları ile büyümüşüz, bize bundan sonra hiçbir şey koymaz diyorsanız da keyif alacağınız bir kitap olabilir.
Bu kitabı okuduktan sonra ben kendi psikolojimi sağlam bir eğitim almış asker gibi hissediyorum. Bu saatten sonra daha da yıkılmaz bir kale gibi sapasağlam dururuz Allah’ın izniyle.
“Ölmedin, delirmedin” (sayfa son sayfa yazar bana diyor bana, ben gideyim paraşütsüz uçmaya:))))
Bahçedeki Gidonları Kromajlı Pırpır da Neyin Nesi?, üslup açısından pek farklı değildi. Okuyucuyu yoran bir anlatım, gereksiz kullanılan edatlar, bağlaçlar ve sözcük öbekleri bu kitapta da vardı; fakat ilerleyen bölümlerde kitap, mizahi bir dille eleştiriye dönmüştü ve keyif almıştım. Aynı şeyleri yaşamayı beklerken bu kitapta tamamen farklı duyguların içinde boğuluyorum.
Kayıtsızlık, yaşarken cansızlık, enerjisizlik, umursamamazlık nedir; hepimiz birkaç tanım yapabiliriz bununla alakalı. Fakat Perec öyle bir tanım yapıyor ki , bir arabesk şarkının başrolünde hissediyorum kendimi. “Robot hareketleri: kalkmak, yıkanmak, tıraş olmak, giyinmek. Sürprizsiz yaşam” Bunun gibi hayattan soğumamıza sebep olan birçok karamsar cümle.
Uyanıkken uyumak, yaşarken ölmek, dibe vurmak gibi kavramların altını koyu harflerle çiziyor nevi şahsına münhasır yazar Georges Perec . Benim tavsiyem, psikoljiniz olumsuz cümlelerden çabuk etkilenen bir yapıda ise; kitaptan uzak durmanız sağlıklı olacaktır. Biz zaten Müslüm Baba şarkıları ile büyümüşüz, bize bundan sonra hiçbir şey koymaz diyorsanız da keyif alacağınız bir kitap olabilir.
Bu kitabı okuduktan sonra ben kendi psikolojimi sağlam bir eğitim almış asker gibi hissediyorum. Bu saatten sonra daha da yıkılmaz bir kale gibi sapasağlam dururuz Allah’ın izniyle.
“Ölmedin, delirmedin” (sayfa son sayfa yazar bana diyor bana, ben gideyim paraşütsüz uçmaya:))))·
1.039 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.