Bu tarz tek bir insanın hayatı üzerine yazılan, bir hayatın düşüşünü konu alan kitapları okurken çok kötü hissediyorum. Çünkü bir kişinin tüm acılarına odaklanılıyor ve her biriyle istemsiz empati yapıyorsunuz. Bu kitap da öyleydi. Aziz Bey’in kendinden emin, kibirli, savurgan günlerinden; yapayalnız, saygı görmeyen bi adama dönüşmesini okuduk. Yer yer suçluydu ama tek suçlu o diyemeyiz. Gerçi psikolojide bir hareket için suç da diyemeyiz çünkü kendince aklından başka şeyler geçiyordu o kibirli günlerinde. Bu hikayede en üzüldüğüm kişiler Aziz Bey’in annesi ve Vuslat oldu…
88 sayfaya sığdırılmış bir adamın talihsiz hayatını okuduk. Ayfer Tunç ‘la tanışma kitabımdı. Yazarın dilinde, uzun, ağdalı betimlemeler yoktu. Gayet dozunda edebi cümleler kurulmuş ve dili açık, anlaşılabilirdi. Kronolojik bir sırayla ilerlediği için de okuması kolaydı.
Bu kitabı okuduğunuzda kendinizi bulacağınız bir karakter, bir davranış olacağına eminim. Diğer kitaplarını da okumak üzere listeme ekledim..
Sonraki incelemelerde görüşmek üzere, kitapla kalın.