Nasıl yani diyor insan kendi kendine, romanın karakterleri içinde karma karışık hallere dalıp giderken. Romandı evet ama ne kadar çok gerçek ne çok acı var demeye de dilim varmıyor. Kimi elleriyle örerken kaderini kimi de böyle baya baya mahkumcasına. Bilmem bu kadar da ağır kabullenişler olmalı mı yok efendim olmamalı insanın kendi hayatı hakkında söz hakkı olmalı. Hayır demeyi bilmeli sonra çok geç oluyor. Hatta o kadar geç ki nesiller boyu kocaman bir geç kalmışlık. En çok kime üzüldün derseniz aslında en saf en masum olanı Nurten'e diyecek gibi oluyorum ama sonra yok ya olan Mürüvvet'e olmuş. Ethem ise kıymetini çok sonraları bilmiş olsa da aslında yaşadıklarının vebalini eşi ile telafi edilmiş. Mürüvvet herşeyi ince ince düşünmüş anne olmak böyle bir şey annelik yapmamış gibi görünsede alasını yapmış. Kazım'a da hiç hak vermedim. Emin ve Ekrem ise kendi yaptıklarının bedelini ödemişler. En çok kızdığım ise Ekrem böyle yapmasaydı iyiydi ya da ne gerek vardı ben üzüldüm o da üzülsün diyerek Sevgiye gerçeği söylemesine?
Uzun zamandır roman okumuyordum bir çırpıda bitti güzeldi. Teşekkürler 
Şermin Yaşar
Şermin Yaşar
·
48 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.