Selçuk Baran her defasında şaşırtıyor beni. Daha önce üç kitabını okuduğum yazar Bozkır Çiçekleri ile de etkiledi, düşündürdü ve daha önemlisi hissettirdi. Birbirlerinden farklı karakterleriyle neler hissettirdi birazdan bahsederim ama etkisini şöyle söylemeliyim; bu yıl yaptığım tek inceleme bu. Okurken sık sık durma ihtiyacı hissettiğim tek kitap.
Bozkırın göbeğinde, 70'li yılların Ankara'sında yolları birbiriyle kesişen üç karakterin, hayata bakışlarını, yalnızlıklarını, içsel çatışmalarını ve en sonunda hepsinin yarım kalışlarını okuyoruz.
Seyfi çıkıyor ilk olarak okurun karşısına. Taşradan eğitimi için Ankara'ya gelişini, babasını kaybetmesiyle eğitimini bırakıp annesiyle yaşantısını, iş hayatına girmesini okuyoruz.
Seyfi'nin hayatı yeni yeni keşfedişi; iş yaşamındaki davranışlarla ilk kez karşılaşması ve hayat pahalılığı karşısındaki masumiyeti beni çok etkiledi. İş hayatımda karşılaştıklarımla benzerdi.
Daha sonra Nurten karakteriyle tanışıyoruz. Farklı ilişkiler içinde bulunmuş, güçlü ve soğuk görünen ama hayatında hep bir erkeğe sığınmış ve onlara hayır diyemeyen biri.
Müfit ise zengin bir ailede kıyas içinde büyümüş, kendisinin de sıklıkla vurguladığı gibi yazgısına boyun eğmiş bir aydın. Müfit'in iç çatışmasını okumak farklıydı. Sindire sindire okudum. İçim sızladı.
Ekşi sözlükte şöyle yazıyor bozkır çiçekleri için: Bozkırın kızgın güneşli günlerine kadar ömürleri olan, ince narin ama kıraç toprağa ve gecenin soğuğuna dayanabilecek kadar güçlü çiçeklerdir bunlar. Ne bol su isterler ne de humuslu toprak. Hayatta örnek alınası canlılar...
Selçuk Baran'ın karakterleri, onun bozkır çiçekleri de böyleydi. İnce, narin ama güçlü. Çok seviyorum yazarı. Adalet Ağaoğlu Baran için Damla Damla Günler kitabında şöyle diyor: "Selçuk Baran başta; güzel Selçuk, tatlı Selçuk, yumuşak ve biraz da 19. yüzyıldan kalma Selçuk. Sık sık 'Her şey ikili yaşanabilir, yalnız değil, ikili...' der durur; kızamıyorum bile. Kendisine kızılması yasak olan Selçuk Baran."
·
431 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.