Kitabı bitirdikten sonra uzunca bir "ohhh" çektim. Tutunamayanlar..Tutunamayanların hikayesi.. Herkes gibi bu kitabı çokça duyup yeni okuyanlar kulübüne bende katıldım :) Oğuzcuğum Atay sana ne diyebilirim ki :) Beni bazı yerlerde öyle yordun öyle sıktın ki. Bazı yerlerde ise mizahınla öyle güzel tebessüm ettirdin ki:) Bende kitaplar ya iyi ya kötü oluyordu genelde. Tutunamayanlar ilk defa beni arafta hissettirdi. Yani en çok alıntı yaptığım, hayatımın bi yerlerine dipnot yazdığım bir hikayem oldun sen Tutunamayanlar..:) Romanlarda alıştığımız tiplemeler çok oldu. Ama Turgut'u Selim'i vs. daha önce tanıyamadık. Toplumda böyle ruhu kapalı, içe dönük, karamsar, toplumun bi köşesine sıkışmış, kimsenin farketmediği, tutunamayanlar illaki vardır, olacaktır. Özellikle mis gibi psikolojisi pek de iyi olmayan insanlar bu kitaba sıkı sıkı sarılır:) Bazı yerlerde "acaba bende mi böyleyim ya?" dediğim yerler oldu :) Herkesin bazı zamanlarda mutlaka Olric'i vardır diye düşünüyorum. Bazen dertlerimiz öyle her insana anlatılmıyor. İnsan yine kendine sarılıyor. Kendi içinde kendini tanıyor. "Herkesleşmiyor". Dışardan deli gibi görünen bu insanlar aslında hayata öyle güzel cevap veriyorlar ki bir de bunu alaylı bir şekilde öylesine güzel yapıyorlar ki en iyisi bu diyorsunuz. Keşke bende bu hayatı o kadar kâle almasaymışım diyorsunuz. Oğuz Atay'a gelince onunla ilk tanışmam. Onun hayatına ilk dokunuşum. Oğuz Atay çok farklı çok özgün çok başka.. Tabi bu kitap sonrası onun da psikolojisini düşünüyorsunuz. Nasıl yazmış, nasıl yazabilir diyorsunuz. Özellikle böyle bir mizahla böyle bir alaycılıkla..Bu kitabı yarıda bırakan çok var. Onlar bence bu kitaba tutunamayanlar. Seven çok sever sevmeyen hiç sevmez. Öyle bir kitap. Sabrınız vee de birazcık içe dönüklüğünüz varsa okuyun. Yoksa yine okuyun. Ne kaybedersiniz ki:)
·
8 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.