Thomas Mann “Venedik’te Ölüm” eseriyle tanışıp dilini çok sevdiğim, çeviri bir metinden edebî anlamda nasıl olup da bu kadar haz alabildiğime şaşırdığım bir okuma olmuştu. Edebiyat çevrelerince Mann’ın daima örnek gösterilen ve en büyük eseri olarak görülen Doktor Faustus’una da büyük bir beklenti ve umutla başladım. Benim beklentimle ilgili midir bilmem, o hacimce küçücük eserden aldığım tadı burada hiç mi hiç bulamadım. Bir -sözüm ona- biyografi aktarıldığının elbette farkında olmama rağmen, dil itibarıyla bambaşka birini okuyormuş gibi hissettim. Çok kuramsal, çok matematik bir anlatım tarzı vardı eserde. Müzikle dinlemekten öte hiçbir bağı olmayan okur için sayfalarca müzik kuramı okumak yer yer kitaptan çok kopmaya ve uzaklaşmaya sebebiyet verebiliyor.
Almanya’nın dünya savaşı sırasındaki konumuyla üstad Leverkühn’ün hırslı bir müzisyen olarak yaşamının paralel işlenmesi uzaktan bakıldığında bir fotoğraf olarak çok hoş görünüyor. Aynı zamanda yazarın kendi köklerine olan eşit yaklaşımı da etkileyici bir başka kısım. Ancak sıradan bir okur olarak kitabı okurken çok zorlandığımı, bazen bu kadar ansiklopedik bir dilin anlamsız olduğunu düşündüğümü söylemeden geçemeyeceğim. İyi okumalar dilerim.
·
65 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.