Sen, yüreğin kadar büyüksün, unutma!
Yangın Yılları,
Bir zamanların yasaklı,
Kitaplıklardan toplantılan,
Yakılan, yıkılan, şairi hükmedilen kitabı.
Bir öğretmenin kaleminden üstelik,
Ve ön sözüne bir not düşmüş 1993 yılında: "Yangın yılları hâlâ sürüyor."
"Öyle yorgunsun ki
gözlerinde bir avuç cam kırığı
dizlerinde yüzyılların
zincirleri var sanki."
Yazmayı seviyor musunuz?
Ne için yazıyorsunuz peki?
Lise yıllarında edebiyat derslerimizin en uzun soluklu tartışması, "sanat sanat için mi yoksa toplum için mi?" Kulağa hoş gelmek için mi yazılır yoksa işiten kulaklarda değişimlere neden olmak için mi? Şiir bir amaç mıdır yoksa bir amaca ulaşmak için kullanılan bir araç mı? Ne çok soru var değil mi ve belki de şair sayısı kadar cevabı var soruların...
Sanki Nesimi'ydik derimizi yüzüyorlardı
ama biz hep aynı coşkuyla
yineliyorduk sevdamızı
"yaşasın halklar kahrolsun faşizm!"
Nesimi'yi bilir misiniz?
Şairliğini fikirlerini yaymak için kullanan, inandığı şeyleri savunan ve bu yüzden ölüme mahkûm edilen şair, halkın önünde "derisi yüzülerek" öldürülmüştür: Düşünmeyin, sonunuz böyle olur dercesine. 
Ahmet Telli de şiirlerinde düşüncelerini, ideolojisini yaymaya çalışır.
"Hayata kulak ver
dinle toprağın sesini
nasıl da anlatır gürül gürül
pir sultan'ı, bedrettin'i, dadal'ı
ve köroğlu'nu."
"Kara tahtaları
Yeşile çevirdiler de
Yeşil umutlarını
Karaladılar çocukların."
Şimdi beyaza çevrildi o tahtalar, umutları kara bağlamaz umarım. "İnsan yorulur bazen insan olmaktan," diyordu bir kitabında. Nerede yorulur bir insan? 
Ahmet Erhan der ki: "Nerede yorulur bir insan? Dünyada olup biten en olağandışı şeyler karşısında bile şaşıp kalma yeteneğini yitirdiğinde mi?" Yoruluyor insan 2000'li yıllarda yaşamaktan, insan olmaktan, "gereklilik kipinde yaşamaktan". Yorula yorula yaşıyor insan, çünkü, "İntihar, ihanetin öbür adıdır." Çünkü devam edecek insanın mücadelesi:
"Yine de kalmış olabilir
Küçücük bir mavilik gökyüzünde,
Bir sevda kırıntısı,
Avuç içi kadar bir umut."
Kalmış olmalı, çünkü intihar ihanetin öbür adı. Yaşayabilmeli insan. Ne der 
Nazım Hikmet Ran,
"Yaşamak bir ağaç gibi tek ve hür, ve bir orman gibi kardeşçesine."Şiir
Yangın Yılları,
Bir zamanların yasaklı,
Kitaplıklardan toplantılan,
Yakılan, yıkılan, şairi hükmedilen kitabı.
Bir öğretmenin kaleminden üstelik,
Ve ön sözüne bir not düşmüş 1993 yılında: "Yangın yılları hâlâ sürüyor."
"Öyle yorgunsun ki
gözlerinde bir avuç cam kırığı
dizlerinde yüzyılların
zincirleri var sanki."
Yazmayı seviyor musunuz?
Ne için yazıyorsunuz peki?
Lise yıllarında edebiyat derslerimizin en uzun soluklu tartışması, "sanat sanat için mi yoksa toplum için mi?" Kulağa hoş gelmek için mi yazılır yoksa işiten kulaklarda değişimlere neden olmak için mi? Şiir bir amaç mıdır yoksa bir amaca ulaşmak için kullanılan bir araç mı? Ne çok soru var değil mi ve belki de şair sayısı kadar cevabı var soruların...
Sanki Nesimi'ydik derimizi yüzüyorlardı
ama biz hep aynı coşkuyla
yineliyorduk sevdamızı
"yaşasın halklar kahrolsun faşizm!"
Nesimi'yi bilir misiniz?
Şairliğini fikirlerini yaymak için kullanan, inandığı şeyleri savunan ve bu yüzden ölüme mahkûm edilen şair, halkın önünde "derisi yüzülerek" öldürülmüştür: Düşünmeyin, sonunuz böyle olur dercesine. Ahmet Telli de şiirlerinde düşüncelerini, ideolojisini yaymaya çalışır.
"Hayata kulak ver
dinle toprağın sesini
nasıl da anlatır gürül gürül
pir sultan'ı, bedrettin'i, dadal'ı
ve köroğlu'nu."
"Kara tahtaları
Yeşile çevirdiler de
Yeşil umutlarını
Karaladılar çocukların."
Şimdi beyaza çevrildi o tahtalar, umutları kara bağlamaz umarım. "İnsan yorulur bazen insan olmaktan," diyordu bir kitabında. Nerede yorulur bir insan? Ahmet Erhan der ki: "Nerede yorulur bir insan? Dünyada olup biten en olağandışı şeyler karşısında bile şaşıp kalma yeteneğini yitirdiğinde mi?" Yoruluyor insan 2000'li yıllarda yaşamaktan, insan olmaktan, "gereklilik kipinde yaşamaktan". Yorula yorula yaşıyor insan, çünkü, "İntihar, ihanetin öbür adıdır." Çünkü devam edecek insanın mücadelesi:
"Yine de kalmış olabilir
Küçücük bir mavilik gökyüzünde,
Bir sevda kırıntısı,
Avuç içi kadar bir umut."
Kalmış olmalı, çünkü intihar ihanetin öbür adı. Yaşayabilmeli insan. Ne der Nazım Hikmet Ran,
"Yaşamak bir ağaç gibi tek ve hür, ve bir orman gibi kardeşçesine."··
2.109 Gösterim
3 Yorum
Lütfen giriş yapınız.
640. incelemem olmuş, daha çok okura ulaşması adına paylaşarak destek olabilirsiniz.
“Kalıvermiş ellerinde
en sağlam bildiğin dal
Bu nasıl bozgun
bu nasıl yıkılmak böyle
Çiğnenmiş bir gül gibi eğik
ve solgun şimdi yüreğin…“ bu kitapta kalbimi bu sayfaya bırakmıştım. Paylaşmak istedim. Seninle aynı şiirleri aynı duyguyla okumayı çok seviyorum. Yine duygulanışımız aynı. Sevdiğim diğer şairlere de rastladığım harika bir incelemeni daha okudum. Emeğine fikrine sağlık Mikail. ☺️
İncelemelerinizi zaten çok beğeniyordum Mikail hocam kaleminize sağlık,bu incelemeniz de çok güzel olmuş.Okuma listeme bu kitabı da ekliyorum.Yıllar önce şair Nesimi’nin hikayesini duyduğumda çok şaşırmış ve biraz kendisini ve hayatını araştırmıştım; çok hüzünlü,etkileyici idi.Burada da değinmeniz bana Nesimi’yi hatırlattı tekrar.☺️
İnsan daha güzel bir hayat yaşasaydı keşke diyor ama en azından inandığı şeyler uğruna ölmüş. 😊