Jean Louis Fournier 40 yıldır hayatını severek paylaştığı eşi Sylvie’yi kaybetmesinin ardından yazdığı #Dul kitabını inceliyorum bugün. Bu kitap yazarın iç döküp rahatladığı ve belki de yas sürecini kolaylaştırmak adına yazdığı bir kitap diye düşünüyorum. Oldukça akıcı ve sade bir üslupla Sylvie ile paylaştığı güzel anıları bizimle paylaşıyor. Hatta bazen kendisini bu kadar erken terk ettiği için Sylvie’e sitem ediyor. Fakat yazar, yas sürecindeyken yaşamayı da ihmal etmiyor. Eşini çok özlüyor, nereye baksa onu görüyor belki, hatta bazen özellikle onun eşyalarına bakıp özlemini tazeliyor ama günlük rutinlerine de devam ediyor. Yasını tutarken kendini kaybetmek ya da acısını görmezden gelmek yerine onunla yaşamayı seçiyor. Bana en dokunaklı gelen şey de şuydu sanırım: Günlük rutinlerinde yaptığı sıradan işlerde Sylvie’nin eksikliğini hissetmesi…
Kitabı okurken anılarını anlattığı yerlerde tebessüm etseniz de her noktası hüzün dolu haliyle fakat Sylvie’e imrendim doğrusu. Doğru kişiyi bulmuş, sevmiş ve sevilmiş olduğunu okuduklarım sayesinde anladım. Bunca kötülüğün olduğu bu dünyada sevmek ve sevilmek ne kadar kıymetli... İsteyen herkesin karşısına doğru kişinin çıkması, çokça sevmesi ve sevilmesi dileğiyle...
·
45 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.