Bazı kitapları ben yazmışım gibi okuyorum. İç sesimle kitabın iç sesi arasında öyle bir rezonans oluyor ki normalden çok daha hızlı okuduğumu fark ediyorum. Bunun kitabın akıcılığı ile ilgisi yok. Bu metafizik bir eşleşme, sanki gözümü kapatsam okumaya devam edeceğim hissi, kitap bitmesin beklentisi. Ama... Her kitabın sonu var. Ben ise bu yazıyı henüz kitabı bitirmeden yazmayı tercih ediyorum.
Sahipsiz sessizliklerin buluşma ayini gibiydi benim için kitap. Mürşid arayan derviş adaylarının yolda karşılaşması, yolun yolculuğu kesmesi gibiydik. Sanki serkeş virgüllerdik... hangi kelimelerin arasına girmemiz gerektiğini bilmiyor, cümleyi karıştırıp manayı bulandırıyorduk. Birbiriyle derinden irtibatlı ve iltisakli kelimelerdik ve virgüllerle ayrılmamız gerekiyordu karışmamak için. Bir ezeli cümleye aittik ve yerimizi doğru tespit edebilmemiz için virgüllere ihtiyacımız vardı. Bir virgül oldu benim için bu kitap. Parçası olduğum cümleyi anlamama yardım etti.
··
276 Gösterim
1 Yorum
Lütfen giriş yapınız.
