Sevmek, sadece sevmek, nasıl da bir çıkmaz!Edebiyat
Yaşadıklarını yazan birçok yazara tanık olmuşsunuzdur, peki ya yazdıklarını yaşayan birine denk geldiniz mi daha önce? İleri görüşlülüğün bu kadarı fazla değil mi? Orada durun işte! Söz konusu Exupery ise hiçbir şey fazla değil. 
Küçük Prens'ten biliyoruz birçoğumuz. Ne çok şey sığdırdı birkaç sayfa ile değil mi yüreğimize?
"Bu insanlar mutlu çünkü sevdikleri işi yapıyorlar."
Sevdiğiniz işi yapabiliyor musunuz?
Çok az insan buna evet der sanırım.
Hep bir engel çıkar, ya aile ya ardı arkası kesilmeyen sınavlar. 
Antoine de Saint-Exupéry, pilot olmak istemektedir, daha çocuk yaşta evden kaçıp uçakları izlemeye gider, lakin ailesinin buna gönlü yoktur, denizcilik okur. Hatta bir süre "kamyon satıcılığı" yapar ama başarılı olamaz. Ruhunda kanatları olanı yerlere sığdıramazsın. Pilotluk eğitimi alır ve uçmaya başlar, uçmaya ve bu hayatta biriktirdikleri ile yazmaya. Çok değil 44 yıl yaşar ama ne eserler sığar o yıllara dünyanın severek okuyacağı... Hayallerin peşinden gitmek için geç kalmamıştır. O hayalleri onun sonu olacak olsa da: "... bir keşif uçuşu sırasında, 31 Temmuz 1944'te Marsilya açıklarında denize düşer. Uçağının enkazı ise, 2000 yılında balıkçılar tarafından bulunur."
"Kendimi içinden çıkılması zor, büyük bir boşluğun dibindeymiş gibi hissediyordum."
Eser, Arjantin'deki yaşamını anlatıyor. Posta servisi yapan bir uçağın pilotu, Arjantin bölge sorumlusu. Küçük Prens gibi dünyaca okunmuş, sevilmiş bir kitaptan sonra bu kitabı okuyorsanız eğer haliyle beklenti öyle yüksek oluyor ki ruhunuzda hâlâ doyması gereken açlıklar olduğunu hissediyorsunuz okumanız bitince. Oysaki verdiği mesajlar itibariyle okumaya değer olduğunu düşünüyorum. Gece uçuşları, kalkışı yapıp inemeyen, gidip dönemeyen uçaklar, geride bekleyen aileleri... Derin izler, anlamlı benzetmeler vardı: "Ben, hasta bir çocuğun, kalabalık arasında minik adımlarla yürüyen babası gibiyim. O baba, evin tüm sessizliğini içinde taşır."
Her ölüm erken ölüm. Ama kimileri gerçekten çok erken. Henüz vakit varken hayallerinin peşinde koşmalı insan. Exupery gibi bu uğurda ölse bile geriye bir ölümsüzlük bırakmalı. Yaşanmamış uzun bir hayat, yaşanmış kısa bir hayattan çok daha zor olsa gerek. "İnsanların içlerinde biriktirdiği çok fazla derdi vardı." Bir yerde taşmalı... "Yaşayanlar, yaşamak için her şeyi altüst eder, kendilerine uygun yasalar oluştururlar. Bu kaçınılmazdır," diyor yazar. Yaşayabilmek adına gerekiyorsa bir şeyler altüst olmalı. Bozulmayınca düzelmiyor. Hayatın akışında yitip gidiyor insan, kendini hatırladığı zaman geç kalmış oluncaya dek...
Küçük Prens'ten biliyoruz birçoğumuz. Ne çok şey sığdırdı birkaç sayfa ile değil mi yüreğimize?
"Bu insanlar mutlu çünkü sevdikleri işi yapıyorlar."
Sevdiğiniz işi yapabiliyor musunuz?
Çok az insan buna evet der sanırım.
Hep bir engel çıkar, ya aile ya ardı arkası kesilmeyen sınavlar. Antoine de Saint-Exupéry, pilot olmak istemektedir, daha çocuk yaşta evden kaçıp uçakları izlemeye gider, lakin ailesinin buna gönlü yoktur, denizcilik okur. Hatta bir süre "kamyon satıcılığı" yapar ama başarılı olamaz. Ruhunda kanatları olanı yerlere sığdıramazsın. Pilotluk eğitimi alır ve uçmaya başlar, uçmaya ve bu hayatta biriktirdikleri ile yazmaya. Çok değil 44 yıl yaşar ama ne eserler sığar o yıllara dünyanın severek okuyacağı... Hayallerin peşinden gitmek için geç kalmamıştır. O hayalleri onun sonu olacak olsa da: "... bir keşif uçuşu sırasında, 31 Temmuz 1944'te Marsilya açıklarında denize düşer. Uçağının enkazı ise, 2000 yılında balıkçılar tarafından bulunur."
"Kendimi içinden çıkılması zor, büyük bir boşluğun dibindeymiş gibi hissediyordum."
Eser, Arjantin'deki yaşamını anlatıyor. Posta servisi yapan bir uçağın pilotu, Arjantin bölge sorumlusu. Küçük Prens gibi dünyaca okunmuş, sevilmiş bir kitaptan sonra bu kitabı okuyorsanız eğer haliyle beklenti öyle yüksek oluyor ki ruhunuzda hâlâ doyması gereken açlıklar olduğunu hissediyorsunuz okumanız bitince. Oysaki verdiği mesajlar itibariyle okumaya değer olduğunu düşünüyorum. Gece uçuşları, kalkışı yapıp inemeyen, gidip dönemeyen uçaklar, geride bekleyen aileleri... Derin izler, anlamlı benzetmeler vardı: "Ben, hasta bir çocuğun, kalabalık arasında minik adımlarla yürüyen babası gibiyim. O baba, evin tüm sessizliğini içinde taşır."
Her ölüm erken ölüm. Ama kimileri gerçekten çok erken. Henüz vakit varken hayallerinin peşinde koşmalı insan. Exupery gibi bu uğurda ölse bile geriye bir ölümsüzlük bırakmalı. Yaşanmamış uzun bir hayat, yaşanmış kısa bir hayattan çok daha zor olsa gerek. "İnsanların içlerinde biriktirdiği çok fazla derdi vardı." Bir yerde taşmalı... "Yaşayanlar, yaşamak için her şeyi altüst eder, kendilerine uygun yasalar oluştururlar. Bu kaçınılmazdır," diyor yazar. Yaşayabilmek adına gerekiyorsa bir şeyler altüst olmalı. Bozulmayınca düzelmiyor. Hayatın akışında yitip gidiyor insan, kendini hatırladığı zaman geç kalmış oluncaya dek...··
1.588 Gösterim
1 Yorum
Lütfen giriş yapınız.
Uyumadan kaleme almak istedim. Gecenize armağan ediyorum. Paylaşarak daha çok okurun görmesine vesile olabilirsiniz. İyi geceler dileklerimle...