Dünyanın en önemli mesajları en basit kitaplarda saklıdır!Çocuk Edebiyatı
CEO Fikri Bey,
Genel Müdür Fikri Bey,
Yönetim Kurulu Başkanı Fikri Bey,
Finans Koordinatörü Fikri Bey...
Akıma Münir Özkul'un canlandırdığı Yaşar Usta karakteri geldi: "Sen büyük patron, milyarder, para babası, fabrikalar sahibi Saim Bey!" "Sen mi büyüksün" diyordu konuşmanın devamında. Sahi, büyüklük para ile mi ölçülürdü, ya da konum, banka mevduatındaki miktarlar? Yeterli miydi bunlar büyük olmak için?
Küçük Prens'i okumayan yoktur sanırım. Orada bir "Kendini Beğenmiş Adam" vardı. Onu anımsadım "Fikri Bey" ilk karşıma çıktığında. "Size hayranlık duyuyorum," dedi Küçük Prens omuzlarını silkerek, "Fakat bu sizin için niye bu kadar önemli?" Neden bu kadar önemliydi ki başka insanların görüşleri? Fikri Bey kendi kurduğu beylik dünyasında mutlu mesut yaşarken ona bir mektup gelir: Meğerse bir yanlışlık sonucu ortaokuldan mezun olamamıştır ve gidip derslerini tamamlamazsa lise ve üniversite diplomaları da geçersiz sayılacaktır. Peki şimdi ne olacaktır? Bu yaştan sonra dönüp ortaokulda okumak mı yoksa mevcut konumunu bir kalemde silip atmak mı? Siz ne olmuştur dersiniz?
"Bütün çocuklar eşittir."
Hiç kızmadım biliyor musunuz Fikri Dümbelek'e. Çünkü o bendim. Çünkü o bu satırları okuyan sizdiniz. Evet yanlış okumadınız: Siz. Çocukluğunu yaşayamadan "Oku da büyük adam ol," telkinleriyle büyüyen herkesti Fikri Bey. Hayatı statü kazanmak uğruna geçmiş bu nedenle yaşayamadan büyümüştü. Yıllar sonra döndüğü ortaokuldan kaçmaya çalışması, hasta numarası yapıp okula gitmek istememesi, okuldaki davranışları... Kaçırdığı yılların hareketleriydi hepsi. Çocukken hiç oyuncağı olmayan birinin büyüyünce oyuncaklarla oynaması gibi... Tamam biraz kendini beğenmiş, biraz kibirliydi ama bunların hepsi babasının "Bey ol" sözünde saklıydı. Oysa o yalnızca 119 Fikri'ydi. Fikri Dümbelek. Bir daha düşünmek gerek bütün çocuklar eşit mi diye. 
Hayvan Çiftliği'ni hatırlıyor musunuz? "Bütün çocuklar eşittir. Ama bazı çocuklar diğerlerinden daha fazla eşittir."
"İyi şeyler düşünmek insanı iyileştirirdi."
İnsanlar özünde iyi ya da kötü müdür yoksa yaşadıkları hayat mı onları iyi/kötü olmaya iter? Bir insan şans verildiğinde gerçekten iyi olabilir mi? İnsanın kendini ve hayatı keşfetmesi de bir süreç. Bu süreç eserdeki gibi bir mektupla ya da farklı bir nedenle başlayabilir değil mi? Belki bir çocuk kitabıyla! İlla çocukluğa da inmeye gerek yok bunun için. "Dünyanın en önemli insanı diye bir şey yoktur. Çünkü bütün insanlar önemlidir." Yeter ki o önemin farkına varabilsin! Kendini beğenmişliğini, kibrini, asık suratını yenebilsin.
Mutluluk nerede?
Bir çocuğun ışıldayan gözlerinde belki de,
Yardım ettiğin birinin gülümsemesinde,
Sebepsizce yaptığın bir iyilikte,
Dokunduğun bir hayatta,
Okuduğun bir kitapta,
Ne diyordu bir şarkıda: Hayat sevince güzel! youtube.com/shorts/ITU2tjZa... Dünyada en güzel şey, kalpte insan sevgisi!
Küçük Prens'i okumayan yoktur sanırım. Orada bir "Kendini Beğenmiş Adam" vardı. Onu anımsadım "Fikri Bey" ilk karşıma çıktığında. "Size hayranlık duyuyorum," dedi Küçük Prens omuzlarını silkerek, "Fakat bu sizin için niye bu kadar önemli?" Neden bu kadar önemliydi ki başka insanların görüşleri? Fikri Bey kendi kurduğu beylik dünyasında mutlu mesut yaşarken ona bir mektup gelir: Meğerse bir yanlışlık sonucu ortaokuldan mezun olamamıştır ve gidip derslerini tamamlamazsa lise ve üniversite diplomaları da geçersiz sayılacaktır. Peki şimdi ne olacaktır? Bu yaştan sonra dönüp ortaokulda okumak mı yoksa mevcut konumunu bir kalemde silip atmak mı? Siz ne olmuştur dersiniz?
"Bütün çocuklar eşittir."
Hiç kızmadım biliyor musunuz Fikri Dümbelek'e. Çünkü o bendim. Çünkü o bu satırları okuyan sizdiniz. Evet yanlış okumadınız: Siz. Çocukluğunu yaşayamadan "Oku da büyük adam ol," telkinleriyle büyüyen herkesti Fikri Bey. Hayatı statü kazanmak uğruna geçmiş bu nedenle yaşayamadan büyümüştü. Yıllar sonra döndüğü ortaokuldan kaçmaya çalışması, hasta numarası yapıp okula gitmek istememesi, okuldaki davranışları... Kaçırdığı yılların hareketleriydi hepsi. Çocukken hiç oyuncağı olmayan birinin büyüyünce oyuncaklarla oynaması gibi... Tamam biraz kendini beğenmiş, biraz kibirliydi ama bunların hepsi babasının "Bey ol" sözünde saklıydı. Oysa o yalnızca 119 Fikri'ydi. Fikri Dümbelek. Bir daha düşünmek gerek bütün çocuklar eşit mi diye. Hayvan Çiftliği'ni hatırlıyor musunuz? "Bütün çocuklar eşittir. Ama bazı çocuklar diğerlerinden daha fazla eşittir."
"İyi şeyler düşünmek insanı iyileştirirdi."
İnsanlar özünde iyi ya da kötü müdür yoksa yaşadıkları hayat mı onları iyi/kötü olmaya iter? Bir insan şans verildiğinde gerçekten iyi olabilir mi? İnsanın kendini ve hayatı keşfetmesi de bir süreç. Bu süreç eserdeki gibi bir mektupla ya da farklı bir nedenle başlayabilir değil mi? Belki bir çocuk kitabıyla! İlla çocukluğa da inmeye gerek yok bunun için. "Dünyanın en önemli insanı diye bir şey yoktur. Çünkü bütün insanlar önemlidir." Yeter ki o önemin farkına varabilsin! Kendini beğenmişliğini, kibrini, asık suratını yenebilsin.
Mutluluk nerede?
Bir çocuğun ışıldayan gözlerinde belki de,
Yardım ettiğin birinin gülümsemesinde,
Sebepsizce yaptığın bir iyilikte,
Dokunduğun bir hayatta,
Okuduğun bir kitapta,
Ne diyordu bir şarkıda: Hayat sevince güzel! youtube.com/shorts/ITU2tjZa... Dünyada en güzel şey, kalpte insan sevgisi!·
2.040 Gösterim
3 Yorum
Lütfen giriş yapınız.
Ne güzel bir kitap ve ne güzel bir inceleme.💛🌼Gerek kitap alıntıları gerek verdiğiniz örneklerle okurken çok keyif aldım. Teşekkür ederim inceleme için 💜💙🌼
Aşırı kaliteli bir kitap. Değerleri, önemli olanı yahut önemsiz olanı, saygıyı ve sevgiyi böyle tatlı kitaplar ile çocuklara aşılayabiliriz. Çocuk edebiyatı dediğimiz böyle olmalı! 🌷