Iago, eseri okuyanda da Tragedya'yı izleyende de kendisine karşı müthiş derecede kin ve nefret beslenen bir karakter.Eserin sonunda Iago'yu kime verseniz verin çarmığa gerilebilecek bir durumda.İnsanın bu nefreti beslemesi kadar doğal bir şey olmaz sanırım.Eseri okurken yeri geliyor olayların içine girip farkında olmayanları uyarıp her şeyi rayına sokmak istiyorsunuz.Buraya kadar her şey normal.Fakat eser klasik saray dedikodusu veya yalı hayatı içerisinde bolca dedikodunun geçtiği, aşk ve nefret cinayetlerinin olduğu bir yapıda değil.Eserdeki trajik olgu insancıl değerler ile maddi değerlerin çatışmasında ortaya çıkıyor.Othello çıkardan ,paradan ne kadar az anlarsa ,Iago da insancıl değerleri o kadar yok sayar.Iago,renkli ve uyumlu bir dünyadaki renksiz ve çirkin olan şeydir.Iago,bir siniktir;her şeyi kötü gözle gören ,alaycı,olumsuz ve bunun için de tehlikeli bir karakterdir.İnsanların zayıf taraflarını hemen algılayabilecek bir yetiye sahiptir.O hep çevresindekilerin zayıf tarafını yakalamaya çalışan bir avcıdır.Güzeli,doğruyu ,iyiyi bilir, ama bunları kullanarak çirkini ,yanlışı ve kötüyü getirir.Iago,sinizizmin şeytanıdır:Renklerin,biçimlerin ve şiirin olduğu bir dünyada rengi ve biçimi olmayan bir yaratıktır.Karmaşayı nasıl yaratacağını bilir.Othello'yu bir kıskançlık tragedyası olarak kabul etmek yanlış olur.Bu oyun ,her çağda geçerli olan bir trajik olguyu dile getirir:Saf dürüstlüğün ,yalan ve düzen dünyasına yenilgisidir bu.Bir de olursuzluğa karşı sevginin yerini korumasının tragedyasıdır.
~İyi Okumalar~
·
2 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.