Son İnsan ~ Maurice Blanchot
.
Alıntılar;
.
Acı, acı düşünce, demek senin henüz olmadığın yerde olacaktım, düşünmeyi reddederek karşısında savaştığın büyük ben, içinde yer bulamadığın önemli kesinlik, seni özellikle anlamayan kişi olacaktım. Belki de, eğer benim zaten ve seninse henüz olmadığını bilme sorusu dile getirilemez. Bunun aramızda hiçbir şeyi değiştirmeyeceğini sanıyorum. Bu kuşku -acı, acı, biliyorum onu- bizi kendine hayran bırakan hafifliğin bir biçiminden başka bir şey değil. Ve ben, eğer senden bariz biçimde daha hafifsem, bu hafifliğin nedeni bütün yüklerden kurtulmuş olmam değildir, ben sürekli bana yüklediğin ağırlık nedeniyle, seni oluşturan ret ve unutma ağırlığıyla hafifim.
.
Zaman zaman, bana öyle geliyor ki, sanki ben büyük düşünceymişim ve sen de, hâlâ sürekli bana karşı olduğunu düşünmeme arzusuyla ona karşı düzenlenen saldırı.
.
Sen her zaman, geride bıraktığım eskinin ciddi düşüncesi misin? Hâlâ orada olabilir misin?
.
Yaslandığım bir düşünceyle sana doğru eğilmiş durumdayım, alnım almıma ağır basıyor, kesilerek bana geçmişin, kısır boşluğun boşluğa döndüğü çok soğuk boşluk hissini vermek için kimi zaman boyun eğen aşılmaz çekim, ağırlık. Beni koruyan seni neden korumak zorundayım? Büyük bir kaygı bu. Böyle her şeyden çok uzak yaşamak ve hafifliğe bir ağırlık gibi katlanmak, sana ulaşmayan, beni ifade etmeyen sözlerle sana hitap etmek -ve birinin kalması gereken küçük oda olarak kesinlikle sınırlı kalman için seni sıkıca tutmak.
.
Niçin benim hâlâ durduğum ve kendimi bağlı hissettiğim bir yer gibisin? Sessiz bile değilsin; her şeye karşı kayıtsızsın, sessizliğe karşı bile
.
Çok erken ölseydi ne olurdu? Ya acı ondan sonra devam etseydi yaşamaya? Ve hemen arkasından şu düşünce: ya zaten ölmüşse? Ya ben onu sadece acının yaşayan, sessiz bir mevcudiyeti, artık bizimle birlikte olacak olan ve ağırlığı altında yaşayacağımız, çalışacağımız, sürekli öleceğimiz sonsuz bir acının hayaleti gibi görmüşsem?
.
Şurası çok açık ki bana, benim kendisine olduğumdan daha yakın. Sanki gerekli saydamlığı yaratmayı başaramayan bir dikkat eksikliği ile giriyorum onunla kendi arama. Dikkatli olursam beklentilerine daha belirgin bir biçimde karşılık vereceğimi hissediyorum.
.
Bu ben -söyleyemediğim de buydu- korkunçtu: korkunç biçimde tatlı ve zayıf, korkunç biçimde çıplak ve edepsiz, her türlü kurnazlığa yabancı, benden bütünüyle arınmış bir titreme, ama bu arınmışlık her şeyin sonuna kadar gidiyor, her şeyi istiyor, bütünüyle karanlık olanı, belki de kendine, yasak olan bir giz gibi, bir enkazı, hâlâ canlı bir ayak izini, kumda açılmış bir ağzı çeken ölümü şaşırtacak son beni keşfedip teslim ediyor.
.
Kitap Yorumu;
Felsefi bir kitap okumak isteyen ve içinde çok düşünülmesi gereken cümleleri bulma olasılığını sağlayan bir kitap. Bazı kitaplar hakkında çok şey yazmaya gerek yok diye düşünüyorum ben beğendim. Tavsiye ederim tabii ki ama okuması da zor bir kitap olabilir, bir çok kişiye seçici ve bu tarz kitapları sevenlerin pişman olmayacağı bir kitaptır.
Kitapla kalın!
Tavsiyedir!
.
Arka Kapak;
Fransız edebiyatının esrarengiz yazarı, kuramcı ve filozof Maurice Blanchot, olağan hikâye anlatımına meydan okuyan metinleriyle edebiyat ve felsefe arasındaki sınırları ortadan kaldırmıştır. Eseri başta Hegel'le, sonra Heidegger, Nietzsche, Levinas ve Bataille'la diyalog oluşturur.
Blanchot'yu okumak, dilin kafa karıştırıcı gücüne derinden ve isteyerek teslim olmaktır. Onu okumak, ruhun
konuştuğunu ilk kez duymak gibidir. 63 yul once yazılmasına
rağmen "Son İnsan" postmodernizmin yenilikçi bir eseri olarak var olmaya ve okurlarıyla cesur bir okuma deneyimi için buluşmaya devam ediyor.
·
98 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.